พัฒนาแชมพูก็เลยต้องพักไว้ก่อน
ตอนนี้พอจะมีเวลาว่าง ชายหนุ่มก็เลยอยากที่จะลองดู
“ครัวเรือนละหนึ่งก้อน?”
กวานเสี่ยวโหรวถามด้วยความกังวลใจ “เช่นนั้นต้องใช้น้ำมันหมูเท่าใดหรือ?”
“ไม่ต้องห่วง น้ำมันแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว”
จินเฟิงกล่าวว่า “ในอนาคตข้าวางแผนที่จะขายสบู่ให้กับบุคคลภายนอก หลังจากที่ชาวบ้านใช้แล้ว ข้าก็จะได้สอบถามความคิดเห็นว่าดีหรือไม่ดีอย่างไร ถือเป็นการสำรวจตลาด”
กวานเสี่ยวโหรวไม่เข้าใจว่าการสำรวจตลาดคืออะไร แต่นางคิดว่าสิ่งที่จินเฟิงพูดนั้นถูกต้อง
จินเฟิงถือไหน้ำมันเข้าไปในโรงตีเหล็กซึ่งมีหม้อ เตา และเครื่องมืออื่น ๆ เตรียมไว้อยู่แล้ว
หนึ่งชั่วยามต่อมา จินเฟิงก็เทสบู่เหลวลงในแม่พิมพ์ที่เตรียมไว้ ขั้นตอนเบื้องต้นในการทำสบู่สิ้นสุดลงแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือต้องรอ
เมื่อปฏิกิริยาซาพอนนิฟิเคชัน*[3] เสร็จสมบูรณ์ และของเหลวแข็งตัวเป็นก้อน เขาก็จะได้สบู่อย่างที่ตั้งใจไว้
พอมองไปที่ถาดขนาดใหญ่สามถาดที่เต็มไปด้วยสบู่ ดวงตาของจินเฟิงก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง
แม้ว่าอุตสาหกรรมสิ่งทอจะสร้างรายได้ แต่รายได้ที่ว่านั้นก็ช้าเกินไป
เขาต้องรู้จักกระจายความเสี่ยง
ตลาดสำหรับสิ่งของที่จำเป็นในชีวิตประจำวันมีขนาดใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อไม่มีการแข่งขัน
ผมมันเยิ้มเป็นปัญหาสำหรับคนส่วนใหญ่ในต้าคัง หากทำอย่างถูกต้อง สบู่ก้อนเล็ก ๆ ย่อมสามารถสร้างรายได้เร็วกว่าอุตสาหกรรมสิ่งทออย่างแน่นอน
แน่นอนว่าอุตสาหกรร
