ละมอบให้ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านครอบครัวละหนึ่งก้อนจะได้ลองใช้กัน”
จินเฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม “ถึงตอนนั้นซานเสิ่นจือคงไม่อยากได้ของเจ้าแล้ว”
ชาวต้าคังให้ความสำคัญกับความกตัญญูเป็นอย่างมาก และมีความเชื่อว่าร่างกาย ผม และผิวหนังล้วนสืบทอดมาจากบิดามารดา ไม่สามารถทำลายได้โดยง่าย คนส่วนใหญ่จึงไม่เคยตัดผมตั้งแต่เกิด
ทุกครั้งที่จินเฟิงไปที่เตาเผาอิฐ เขาต้องปิดจมูกเพราะกลิ่นสาปของคนเหล่านั้นแรงมาก
คงนึกภาพออกว่าผู้ชายเหล่านี้เหงื่อออกมากแค่ไหนหลังจากทำงานมาทั้งวัน
และพวกเขาก็ไม่ชอบสระผมกันอีกด้วย
หลายครั้งที่จินเฟิงเห็นแมลงตัวเล็ก ๆ เกาะอยู่ที่เส้นผมของคนงานชาย มันทำให้เขารู้สึกขนลุกอย่างอธิบายไม่ได้
บัณฑิตหนุ่มพยายามไม่มองศีรษะของอีกฝ่ายเมื่อต้องพูดคุยกับพวกเขา
น้ำมันสองไหน่าจะเพียงพอสำหรับการทำสบู่จำนวนมาก เพราะเขาจะแบ่งให้ครัวเรือนละหนึ่งก้อนเท่านั้น
จริง ๆ สบู่หรือสบู่หอมมีความเป็นด่างเกินไป เมื่อนำไปสระผม ผมจะแห้งและนั่นไม่ค่อยดีนัก จินเฟิงเคยคิดจะทำแชมพูและขอให้จางเหลียงหาซื้อประคำดีควายกับเหอโส่วอู*[2] จำนวนมากจากอำเภอจินชวนเพื่อเพิ่มสรรพคุณทางยา
แต่แชมพูนั้นต่างจากสบู่ตรงที่กระบวนการผลิตค่อนข้างซับซ้อน ในชีวิตที่แล้วเขาร่ำเรียนมาทางด้านเครื่องจักรกล ดังนั้นความรู้ในด้านอุตสาหกรรมเคมีของเขาจึงมีจำกัด และเขาก็ไม่เคยทำการทดลองใด ๆ เกี่ยวกับด้านนี้เลย
ต่อมาเขาต้องติดตามชิ่งไหวไปยังเว่ยโจว การ
