้างคราบสกปรกได้
จากนั้นสบู่จึงถือกำเนิดขึ้น
แม้ว่าจะฟังดูไม่น่าเชื่อ แต่กวานเสี่ยวโหรวก็เชื่อในสิ่งที่จินเฟิงทำโดยไม่มีข้อกังขาใด ๆ
จินเฟิงบอกว่าน้ำมันหมูใช้ทำสบู่ได้ เช่นนั้นมันก็ต้องเป็นไปได้
“สามี สบู่ที่เจ้าทำครั้งที่แล้วยังใช้ไม่หมดเลย ไม่ต้องทำใหม่หรอก”
กวานเสี่ยวโหรวกล่าว
“คราวที่แล้วเร่งรีบจึงทำออกมาได้ไม่ดีเท่าที่ควร คราวนี้จะทำใหม่ สองก้อนที่แล้วเจ้าโยนทิ้งไปได้เลย”
“ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร? ของดีเช่นนั้นทิ้งไปก็น่าเสียดายนะ?”
กวานเสี่ยวโหรวหวงสบู่สองก้อนนั้นมาก นอกจากนางแล้ว มีเพียงถังตงตง เสี่ยวเอ๋อ และรุ่นเหนียงเท่านั้นที่สามารถใช้ได้
ซานเสิ่นจือเองก็อยากได้ นางเอ่ยปากขอยืมอยู่หลายครั้งแต่กวานเสี่ยวโหรวก็ยังคงลังเล
“มันก็แค่สบู่ก้อนหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่ของดีอะไรหรอก”
จินเฟิงยิ้มและพูดว่า “รอข้าทำออกมาใหม่ก่อน เดี๋ยวเจ้าก็จะโยนอันเก่าทิ้งเอง”
ในความเป็นจริง สบู่ควรทำด้วยจาระบีและเซาเจี่ยนหรือโซดาไฟ ครั้งก่อนเขาไม่สามารถหาโซดาไฟได้เลยใช้ขี้เถ้ามาทดแทน ผลลัพธ์จึงออกมาไม่ตรงใจเท่าใดนัก และคุณภาพของสบู่ก็ถือว่าธรรมดามาก
ตอนนี้เขามีทั้งโซดาไฟ น้ำมันพืช และเครื่องหอมไว้ สบู่ที่เขาจะทำขึ้นจึงสามารถเรียกว่าสบู่ได้เต็มปาก
เทียบไม่ได้กับสบู่ที่ทำครั้งที่แล้ว
“ข้าจะไม่ยอมทิ้งอย่างแน่นอน ข้าจะนำไปมอบให้ซานเสิ่นจือหรือคนอื่น ๆ”
กวานเสี่ยวโหรวกล่าวอย่างหนักแน่น
“คราวนี้ข้าจะทำเพิ่มแ
