ียวนุ่มมาก บัณฑิตหนุ่มไม่ปฏิเสธว่าชอบมันมาก
“วันนี้เจ้าทำโจ๊กข้าวสาลี แต่ไม่มีบะหมี่นี่”
ถังตงตงเหลือบมองรุ่นเหนียงทันที “ข้าได้ยินมาว่าจินเฟิงกลับมาแล้ว ข้าก็เลยรีบทำบะหมี่ไว้ให้”
“ขอบใจเจ้ามากนะ รุ่นเหนียง”
จินเฟิงยิ้มและหยิบปิ่นปักผมออกมาจากกระเป๋าม้าของเขาส่งให้รุ่นเหนียง “อ่ะ ข้าแย่งสิ่งนี้มาจากคนตั่งเซี่ยง ข้ามอบให้เจ้า”
หลังจากการสู้รบในชิงสุยกู่ ในตอนที่พวกเขาเก็บข้าวของ เขาก็ได้พบกับปิ่นกลัดมวยผม เครื่องประดับไข่มุก และอื่น ๆ ที่ไม่รู้ว่าชาวตั่งเซี่ยงไปปล้นสะดมมาจากที่ใด ดังนั้นจินเฟิงจึงหยิบมาสองสามชิ้น
เหล่าแม่ทัพนั้นต่างก็มียศสูง ปิ่นกลัดมวยผมที่เขาเก็บไว้ต้องไม่ใช่เครื่องประดับธรรมดาเป็นแน่
ปิ่นนี้ทำจากเงิน ดูเงาสะอาดตา มีอัญมณีเล็ก ๆ อยู่ด้านบนซึ่งดูมีมูลค่ามาก
ไม่มีสตรีคนใดไม่ชอบเครื่องประดับสวย ๆ เมื่อจินเฟิงหยิบปิ่นกลัดมวยผมออกมา ดวงตาของกวานเสี่ยวโหรวก็เป็นประกายและเกิดความสนใจยิ่งขึ้น
เมื่อนางได้ยินว่าจินเฟิงกำลังจะมอบปิ่นกลัดมวยผมให้รุ่นเหนียง ดวงตาของนางก็หรี่ลงอย่างช่วยไม่ได้
แต่นางไม่ได้เอ่ยแย้งอะไร
“…”
รุ่นเหนียงโบกมือแล้วก้าวถอยหลัง “มอบให้เสี่ยวโหรวเถิด”
“เสี่ยวโหรวก็มี แต่ชิ้นนี้ข้านำกลับมาให้เจ้า”
จินเฟิงนำปิ่นกลัดมวยผมวางไว้บนขอบหน้าต่างห้องครัว “อย่าลืมนำมันไปล่ะ ถ้าทำหายหาใหม่ไม่ได้นะ”
“รุ่นเหนียง จินเฟิงบอกว่าเขามอบสิ่งนี้ให้เจ้า เจ้าก็รับไปเถิด ไม่เ
