ช่นนั้นจะเหมือนเจ้าไม่ไว้หน้าเขานะ”
กวานเสี่ยวโหรวยิ้มและหยิบปิ่นกลัดมวยผมสอดเข้าไปในผมของรุ่นเหนียง “ดูดีมากทีเดียว”
“รุ่นเหนียง อย่ามัวโอ้เอ้อยู่เลย มาดูหม้อเร็ว เส้นบะหมี่จะจับตัวเป็นก้อนแล้ว”
ถังตงตงผู้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ตะโกนดังมาจากในครัว
“ข้าไปเดี๋ยวนี้ ๆ!”
รุ่นเหนียงรีบวิ่งกลับเข้าครัว
“พี่เขย ข้าก็อยากได้เหมือนกัน”
เสี่ยวเอ๋อยื่นมือเล็ก ๆ ของนางออกมา
“แน่นอนว่าข้าก็ต้องมีให้เจ้าเช่นกัน”
จินเฟิงหยิบปิ่นกลัดมวยผมที่เหมือนกันออกมาจากเสื้อคลุมของเขา เขาปักอันหนึ่งไว้บนหัวของเสี่ยวเอ๋อ และยื่นอีกอันให้ถังตงตง “นี่สำหรับตงตง”
ถังตงตงไม่มีท่าทีเกรงใจและรีบรับปิ่นกลัดมวยผมด้วยรอยยิ้ม
รุ่นเหนียงรู้สึกไม่สบายใจ แต่นางก็รู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นถังตงตงรับของขวัญชิ้นนั้นด้วย
นางโตมาจนอายุสิบกว่าปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้รับของขวัญล้ำค่าเช่นนี้
นางรู้สึกมีความสุข จนหางตาเปียกชื้นขึ้นมา
ผู้ที่เคยประสบกับความมืดย่อมหวงแหนแสงสว่างมากยิ่งขึ้น
หลังจากที่นางถูกเซี่ยกวางเลือก ชีวิตของนางเต็มไปด้วยความมืดมน
ในวันแต่งงาน เซี่ยกวางเอาแต่ทุบตีนางและค่อย ๆ ปล้นของสองสามอย่างที่นางมีติดตัวมา เขาทิ้งนางไว้ในห้องเล็ก ๆ ที่มืดมิดและไม่มีแม้แต่อาหาร
เมื่อนางกลับไปบ้านพ่อแม่ นางก็ถูกไล่กลับมาอีกครั้ง ทำให้นางไม่มีที่ไป
จนกระทั่งจินเฟิงรับนางมาอยู่ด้วย หัวใจของนางจึงสงบลงได้
ที่นี่เป็นที่ที่รุ่นเหนียงรู
