ลายคนไม่สบายใจ ฝ่าบาททรงตอบแทนคนเหล่านั้นอย่างหนัก เพราะต้องการให้พวกเขาตรวจสอบและสร้างสมดุลระหว่างเจ้าและข้าในกองทัพเจินซี”
“คนทำดีไม่ได้ดี แต่คนที่ไม่ได้ทำอะไรกลับได้รับการปูนบำเหน็จ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปใครจะสู้เพื่อต้าคังอีกเล่า?”
ชิ่งไหวแค่นหัวเราะออกมา ทำให้บรรยากาศในกระโจมของแม่ทัพฟ่านนั้นคุกรุ่น
สิ่งใดที่ควรเผชิญหน้าก็ควรจะเผชิญ พระราชโองการของฝ่าบาทได้ถูกส่งออกไปแล้ว แม้ว่าชิ่งไหวจะไม่เต็มใจและไม่เห็นด้วย แต่เขาทำได้เพียงบอกความจริงกับจินเฟิงเท่านั้น
“ท่านอาจารย์ ข้ารู้ว่าผลลัพธ์นี้ไม่ยุติธรรมสำหรับท่านมาก แต่ท่านไม่ต้องกังวล ข้าจะเขียนจดหมายกลับไปให้ท่านพ่อลองต่อสู้เพื่อท่านอีกครั้ง”
ชิ่งไหวกล่าว
ในราชสำนัก บารมีของชิ่งกั๋วกงและแม่ทัพใหญ่ฟ่านนั้นมากพอตัว การมีส่วนร่วมของจินเฟิงในครั้งนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง หากมีผู้อื่นต้องการปราบปรามพวกเขา คนพวกนั้นจะต้องจ่ายในราคาที่สมเหตุสมผล มิฉะนั้นชิ่งกั๋วกงจะต้องไม่ยอมแน่
และค่าตอบแทนเหล่านี้ ส่วนใหญ่ก็ต้องตกไปอยู่ในมือของชิ่งกั๋วกง
ดังนั้นเมื่อชิ่งไหวพูดสิ่งนี้ ในใจของเขาก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังขโมยความดีความชอบของจินเฟิงไป
“ไม่เป็นไรหรอก ข้าพอใจกับผลลัพธ์มาก”
จินเฟิงยิ้มและส่ายศีรษะ
“ท่านอาจารย์ ข้ารู้ว่าท่านโกรธ ท่านแม่ทัพฟ่านและข้าก็โกรธเช่นกัน แต่เราจะช่วยหาทางแก้ไขให้ท่านเอง”
ชิ่งไหวคิดว่าจินเฟิงกำลังโกรธ
“ไม่เป็นไรจริ
