บทที่ 97 ชิงสุ่ยหนาน
กองทัพหนานเจิงของตั่งเซี่ยงมีกองกำลังนับหมื่นคน ตั้งแต่กองทหารรบหลักไปจนถึงกองพลาธิการ ฝ่ายจัดเตรียมอาหาร และกองกำลังเสริมอื่น ๆ ในเวลานี้มากกว่า 20,000 คนยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาถูกมัดและแขวนไว้ทีละคน ๆ เป็นกระบวนการที่ยุ่งยากมาก
ในฐานะแม่ทัพเถี่ยหลิน ชิ่งไหวต้องอยู่ที่นี่เพื่อบังคับบัญชา
กว่าจะจัดการฝ่ายศัตรูที่ยอมจำนนเสร็จ ก็เป็นเวลารุ่งเช้าแล้ว
ในใจของท่านโหวหนุ่มยังคงคิดถึงเรื่องของจินเฟิง ชิ่งไหวจึงไปที่ภูเขาชิงสุ่ยตอนเช้า โดยที่ยังไม่ทันได้พักผ่อน
จินเฟิงพาสวีเซียวไปด้วยเพื่อสอนวิธีจัดวางกองกำลังป้องกันและการใช้เครื่องเหวี่ยงหิน
ชิ่งไหวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อเห็นสิ่งนี้
เขาพอจะมองออกว่าจินเฟิงตั้งใจที่จะจากไปและเขาคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจนี้ได้
จินเฟิงรู้ว่าชิ่งไหวเห็นแล้ว เขาเลยพาสวีเซียวเดินเข้าไปหา
เมื่อวานนี้ที่กระโจมของแม่ทัพฟ่าน บัณฑิตหนุ่มพอจะมองออกว่าชิ่งไหวเองก็รู้สึกประหลาดใจกับคำพูดของแม่ทัพฟ่านเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้นชิ่งไหวยังมอบความไว้วางใจให้เขาดูแลกองทัพเถี่ยหลินก่อนที่จะหมดสติไป หลังจากฟื้นขึ้นมา อีกฝ่ายก็พยายามทุกวิถีทางเพื่อขอความช่วยเหลือและส่งอาหารไปยังภูเขาชิงสุ่ย
ทุกสิ่งทุกอย่างแสดงให้เห็นว่าชิ่งไหวปฏิบัติต่อเขาอย่างจริงใจ จินเฟิงไม่จำเป็นต้องขุ่นเคืองท่านโหวหนุ่มเพราะแม่ทัพฟ่าน
“ท่านโหว ร่างกายของท่านยังไม่หายดี เหตุใดท่านจ
