องของราชสำนัก ศพของชาวตั่งเซี่ยงนั้นไร้ค่าและจะต้องใช้เวลานานมากในการขุดหลุมเพื่อฝังพวกเขา การจับกุมพวกเขาเป็น ๆ และแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กับชาวตั่งเซี่ยงย่อมเป็นการดีกว่า
ที่ด้านล่างภูเขา หลี่จี้ขุยขี่ม้าศึกที่ผอมแห้งและเดินไปที่ฝั่งตรงข้ามของแม่ทัพฟ่าน พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ฟ่านเหวินเยวียน ชาวตั่งเซี่ยงของเรามีเพียงนักรบที่เสียชีวิตในสนามรบเท่านั้น ไม่มีผู้อ่อนแอคนใดที่กลัวความตาย หากเจ้าต้องการให้เรายอมแพ้ เจ้าฝันไปเถอะ!”
“ไร้หนทางต่อสู้แต่ไม่ยอมแพ้อย่างนั้นหรือ?”
แม่ทัพฟ่านหัวเราะเยาะ “หลี่จี้ขุย เจ้ากำลังพูดจาไร้สาระโดยไม่ได้ดูว่าตอนนี้ตนเองยืนอยู่ที่ใด! ทหารม้าที่ถูกกองทัพเถี่ยหลินหลอกล่อมาที่นี่ไม่ใช่ทหารตั่งเซี่ยงของเจ้าหรอกรึ?”
“พวกเขาทั้งหมดได้รับการช่วยเหลือแล้ว และกองทัพเถี่ยหลินก็ถูกต้อน…”
ก่อนที่หลี่จี้ขุยจะพูดจบ เขาก็ถูกแม่ทัพฟ่านขัดจังหวะไว้
“เอาล่ะ พอได้แล้ว เจ้าคิดว่ากองทัพเถี่ยหลินไม่สามารถหยุดเจ้าได้จริง ๆ สินะ?”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“เจ้าเองก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าข้าหมายถึงอะไร” แม่ทัพฟ่านเอ่ยถาม “ตอนนี้ข้าขอถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะยอมจำนนหรือไม่!”
“ข้าบอกว่าตั่งเซี่ยงของเรามีเพียงนักรบที่เสียชีวิตในสนามรบเท่านั้น ไม่ใช่…”
“เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว!”
แม่ทัพฟ่านหันหัวม้าของเขากลับไปยังกระบวนทัพอีกครั้ง
ทันใดนั้นเสียงกลองทุ้มก็ดังขึ้น จากนั้นทหารที่จัดขบวนเป
