ทัพของกองทัพเถี่ยหลิน และค้นพบว่าสายเกินไปแล้วที่จะขนย้ายเสบียง การเผาทิ้งถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด สิ่งเหล่านี้จะได้ไม่ตกไปเป็นของศัตรู
“เสบียงเหล่านั้นถูกเผาไปมากน้อยเพียงใด?”
กุนซือเอ่ยถาม
“เมื่อพิจารณาจากปริมาณขี้เถ้า ก็น่าจะเพียงพอที่จะเลี้ยงกองทัพเถี่ยหลินเป็นเวลายี่สิบห้าถึงสามสิบวัน”
ทหารกองอาวุธตอบ
“ดูเหมือนกองทัพเถี่ยหลินจะมีเสบียงเหลือเพียงหนึ่งเดือน ในครั้งนี้พวกเขาคงไม่ได้นำอาหารติดตัวไปด้วยมากนัก เมื่อพวกเขาหนีขึ้นเขาก็ไม่น่าจะอยู่รอดได้เกินสองหรือสามวัน”
กุนซือพยักหน้าเล็กน้อย
“ท่านแม่ทัพใหญ่ เราจะรอกองทัพเถี่ยหลินอยู่ที่นี่แทนที่จะเดินทัพไปทางใต้หรือ?”
รองแม่ทัพที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถาม
ในปีก่อน ๆ กองทัพที่มาสำรวจทางตอนใต้ของตั่งเซี่ยงก็พบกับสถานการณ์แบบนี้เช่นกัน แต่โดยปกติแล้วกองทหารม้าจะถูกส่งไปเฝ้าที่ตีนเขา ขณะที่กองกำลังขนาดใหญ่ยังคงดำเนินต่อไปทางใต้เพื่อปล้นสะดม
แต่จากที่หลี่จี้ขุยและกุนซือของเขาพูด ดูเหมือนว่าทหารชาวตั่งเซี่ยงจะต้องจัดการกับกองทัพเถี่ยหลินก่อนจะเดินทางต่อไปทางใต้
“รองแม่ทัพโจว กองทัพเถี่ยหลินแตกต่างจากกองทัพของต้าคังกองอื่น ๆ ประสิทธิภาพการต่อสู้ของพวกเขาไม่สามารถประมาทได้”
กุนซืออธิบาย “หากเราไปทางทิศใต้และถูกพวกมันทะลวงวงล้อมออกไปได้ กำลังหลักก็จะถูกโจมตีโดยง่าย”
“พวกเขาจะสามารถทำอะไรพวกเราได้หรือ?”
รองแม่ทัพออกอาการไม่เข้าใจเล็กน้อย
“แน่นอนว่
