วตั่งเซี่ยงรวมตัวกันแล้ว เมื่อมองลงไปจากภูเขาชิงสุ่ย ก็จะเห็นคบเพลิงของค่ายตั่งเซี่ยงจำนวนนับไม่ถ้วนทันที
ด้วยจำนวนคนเพียงหกร้อยคนหรือมากกว่าหกร้อยคนนิดหน่อย จินเฟิงกล้าพูดว่าจะทำให้ชาวตั่งเซี่ยงไม่กลับมาอีกได้อย่างไร?
ความคิดแรกที่แวบขึ้นมาในใจของผู้เฒ่าจ้าวคือชายคนนี้บ้าไปแล้ว
แต่เมื่อคิดถึงนิสัยของจินเฟิงและการแสดงออกของเขา ผู้เฒ่าจ้าวก็รู้สึกไม่แน่ใจอีกครั้ง
“การที่พวกเราขึ้นมาบนเขา ได้เตรียมเสบียงเอาไว้แล้วหรือ?”
ผู้เฒ่าจ้าวถามอย่างไม่แน่ใจ
เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเห็นจงอู่ออกจากค่ายพร้อมกับคนที่แบกอาหารไว้บนหลัง แต่ในตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจ ทว่าเมื่อคิดดูดี ๆ จินเฟิงคงส่งอาหารไปบนภูเขาแล้ว
หากเป็นกรณีนี้ แสดงว่าจินเฟิงมีการเตรียมพร้อมที่จะล่าถอยไปยังภูเขาชิงสุ่ยมาสักพัก
“จัดเตรียมไว้แล้ว”
จินเฟิงไม่ได้ปฏิเสธ
“จะอยู่ได้นานแค่ไหน?”
“หากกินอย่างพอดี ก็สามารถเลี้ยงสหายหกร้อยชีวิตของเราได้เป็นเวลาสองเดือน”
“ดูเหมือนจะเตรียมตัวมาดี”
ผู้เฒ่าจ้าวครุ่นคิดอะไรบางอย่างได้และถาม “เจ้าจงใจปล่อยให้ชาวตั่งเซี่ยงเผาเสาไม้ไผ่และโล่หรือ?”
จินเฟิงยิ้มและไม่ปฏิเสธ
“เจ้ารู้มานานแล้วว่าเชลยศึกตั่งเซี่ยงจะโจมตีค่าย ไม่ใช่เพราะเจ้าไม่สามารถหยุดกองกำลังหลักของตั่งเซี่ยงได้ แต่เจ้าจงใจล่อพวกเขาไปที่ชิงสุยกู่ใช่หรือไม่?”
ผู้เฒ่าจ้าวคิดหลายเรื่องพร้อมกัน “ข้าไม่รู้ว่าแผนของเจ้าคืออะไร และไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าถึ
