แล้วกล่าว “ข้ามีเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะรบกวนท่านแม่ทัพจริง”
“แม่ทัพจาง เชิญท่านว่ามาได้เลย”
“มีเชลยศึกและพลเรือนตั่งเซี่ยงหลายพันชีวิต กองทัพเต๋อหนิงของข้ารับผิดชอบไม่ไหว”
จางฉีเวยกล่าวต่อ “ข้าหวังว่าแม่ทัพจินจะสามารถเขียนรายงานทางทหารให้ข้า เพื่อยืนยันว่าข้าได้ควบคุมตัวเชลยศึกและพลเรือนที่กองทัพเถี่ยหลินจับมา และจะไปที่กรมสรรพวุธเพื่อรับเสบียง”
“ขอโทษที ช่วงนี้ข้ายุ่งมากจนลืมเรื่องนี้ไป”
จินเฟิงลูบหัวแล้วเอ่ย “แม่ทัพจาง รอสักครู่ ข้าจะจัดการทันที”
“ข้ารบกวนด้วย”
จางฉีเวยยกมือขึ้นแล้วพูด
จินเฟิงกลับไปที่กระโจมใหญ่ จากนั้นผู้เฒ่าจ้าวก็เดินตามเขาเข้าไปทันทีเพื่อทำการเตือน
“ท่านอาจารย์ หนังสือรับรองทางทหารนี้หมายความว่ากองทัพเต๋อหนิงมีส่วนช่วยเหลือกองทัพเถี่ยหลิน นี่เป็นข้อบ่งชี้ที่ชัดเจนว่า แม่ทัพจางต้องการใช้ประโยชน์จากกองทัพของท่าน”
“เวลากองทัพเถี่ยหลินกินเนื้อ มักจะทิ้งน้ำต้มเนื้อไว้ให้ผู้อื่นดื่มเสมอ กินคนเดียวไม่ดี”
จินเฟิงยิ้มและพูดว่า “นอกจากนี้ ข้อได้เปรียบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะใช้ประโยชน์”
“อย่างไรหรือ?”
ผู้เฒ่าจ้าวถามอย่างสงสัย
จินเฟิงยิ้มและไม่ตอบ เขาเขียนรายงานทางทหารอย่างมีความสุขและส่งมอบให้กับจางฉีเวย
[1] ธนูจ้งหนู่ : เป็นอาวุธสงครามหนักในสมัยก่อน เพราะมีขนาดใหญ่จึงมีประสิทธิภาพในการใช้งานสูง แต่ข้อเสียคือใช้งานได้ช้าเพราะมีน้ำหนักค่อนข้างเยอะ
