ารย์จิน ชาวตั่งเซี่ยงใช้ทาสชาวฮั่นมาบีบบังคับเรา”
เป็นไปอย่างที่ผู้เฒ่าจ้าวคาดเดาไว้จริง ๆ “ท่านวางแผนไว้อย่างไร?”
“ข้าจะวางแผนอะไรได้ แน่นอนว่าต้องฆ่าพวกเขา!”
จงอู่กล่าวว่า “น่าจะมีชาวตั่งเซี่ยงแฝงตัวเข้ามาในกลุ่มทาสชาวฮั่นมากมาย หากเราไม่ฆ่าพวกเขาเสีย แล้วเกิดมีชาวตั่งเซี่ยงปะปนเข้าไปจริง ๆ จะทำอย่างไร?”
“เจ้าเบาเสียงลงหน่อย หน่วยสอดแนมบอกว่ามีทาสชาวฮั่นอย่างน้อยหนึ่งพันชีวิตที่ถูกขับมาที่นี่ ไม่รู้ว่ามีหน่วยสอดแนมกี่คน? แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นทาสชาวฮั่นที่มีเผ่าพันธุ์เดียวกันกับเรา”
ผู้เฒ่าจ้าวจ้องมองจงอู่แล้วเอ่ย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าการสังหารคนที่มีชาติพันธ์ุเดียวกันหลายพันชีวิตถือว่าเป็นอาชญากรรม?”
“ชาวตั่งเซี่ยงช่างน่ารังเกียจเสียจริง!”
จงอู่กระทืบเท้าอย่างฉุนเฉียวและนิ่งเงียบไป
“ท่านอาจารย์ ศัตรูใกล้เข้ามาทุกทีและอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ลี้” ผู้เฒ่าจ้าวมองไปที่จินเฟิง “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาลังเล ไม่ว่าจะฆ่าหรือไม่ฆ่า เจ้าก็ต้องรีบตัดสินใจ”
ใช่ รีบตัดสินใจเถิด
จะฆ่าหรือไม่ฆ่าดี?
จินเฟิงเองก็ไม่กล้าตัดสินใจเหมือนกัน
หากเป็นการเผชิญหน้ากับชาวตั่งเซี่ยง จินเฟิงจะไม่มีวันเมตตาเด็ดขาด
เพราะเขารู้ดีว่านี่คือสงครามชีวิต ตั้งแต่พวกเขาคว้ามีดพร้ามาที่จงหยวน นั่นหมายถึงการเตรียมพร้อมที่จะถูกสังหารแล้ว
ทว่าจินเฟิงไม่สามารถตัดสินใจให้ฆ่าชาวฮั่นได้ เขาไม่มีทางทำเช่นนั้นได้จริง ๆ
แต่หากไม่ฆ่าแ
