ล้วปล่อยให้ทาสชาวฮั่นเข้ามาล่ะ?
“ท่านอาจารย์ ข้าขอล้ำเส้นสักครั้ง”
ผู้เฒ่าจ้าวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อย ๆ พูดออกมาทีละคำ “ข้าขอแนะนำให้ท่านอาจารย์ ฆ่า!”
“หืม?”
จินเฟิงหันไปมองผู้เฒ่าจ้าวและเข้าใจแผนของชายชราทันที จากนั้นเขาก็ยิ้มและส่ายหัว
“ถึงแม้ตัดสินใจจะฆ่าจริง ๆ ก็ต้องเป็นการตัดสินใจของข้า ข้าไม่ยอมให้ท่านมารับผิดแทนเด็ดขาด!”
“ท่านอาจารย์ ข้าเองก็อยู่ในโค้งสุดท้ายของชีวิตแล้ว ข้าไม่สนอะไรทั้งนั้น แต่เจ้ายังหนุ่ม อีกทั้งยังเชี่ยวชาญในการจัดทัพ เจ้ามีประโยชน์มากกว่าชายชราอย่างข้าหลายหมื่นเท่า ชื่อของเจ้าจะต้องถูกบันทึกลงในประวัติศาสตร์โดยปราศจากมลทินใด ๆ”
“ผู้เฒ่าจ้าว ข้าขอบคุณในความหวังดี แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นยังไปไม่ถึงจุดนั้น”
จินเฟิงหันกลับมาแล้วเอ่ย “สวีเซียว ออกคำสั่งให้ตั้งกระบวนทัพสี่เหลี่ยมเพื่อเตรียมพร้อมในการรับเชลยศึกเดี๋ยวนี้”
“ข้าจะปฏิบัติตามคำสั่ง!”
สวีเซียวหันหลังและเดินออกไปทันที
“จงอู่ ไปแจ้งจางฉีเวยให้เขาเตรียมกำลังพลเพื่อรองรับทาสชาวฮั่น”
จินเฟิงกล่าวต่อ “ให้เขานำคนมามากหน่อย ทาสชาวฮั่นทุกคนจะต้องได้รับการระบุตัวตนอย่างเคร่งครัด เมื่อพบหน่วยสอดแนมแฝงตัวเข้ามาให้ฆ่าทิ้งซะ!”
“รับทราบ!”
จากนั้นจงอู่ก็วิ่งออกจากกระโจมไปอย่างรวดเร็ว
“ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องมีการระบุตัวตนด้วย?”
ผู้เฒ่าจ้าวปรบมือพร้อมกับหัวเราะ “ท่านอาจารย์ปราดเปรื่องจริง ๆ”
ถึงผู้เฒ่าจ้าวจะดูเป็นค
