บทที่ 75 ชื่อเสียงเลื่องลือในเมืองหลวง
ในเรือนเล็ก ๆ ด้านในของจวนชิ่งกั๋วกง ชิ่งจงซื่อมารดาของชิ่งไหวนั่งเย็บผ้าอยู่ริมหน้าต่างท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ นางกำลังเดินตะเข็บแต่ละเส้นอย่างตั้งใจ
ในขณะที่กำลังเย็บผ้า ก็มีหยดน้ำตาหยดลงบนเสื้อผ้าเรื่อย ๆ
“ฮูหยิน เหตุใดท่านถึงร้องไห้อีกแล้ว?”
สตรีวัยสามสิบกว่ารีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาช่วยซับน้ำตาชิ่งจงซื่อ “ท่านวางใจเถิด ท่านโหวมีโชคชะตาที่ดี ทุกอย่างจะเรียบร้อย”
นับตั้งแต่ผู้เป็นแม่รับรู้ว่าชิ่งไหวได้รับบาดเจ็บสาหัส ชิ่งจงซื่อก็เอาแต่ร้องไห้จนตาบวม
“ชุนเอ๋อ เจ้าไปสอบถามกับยามหน้าประตูทีว่าไหวเอ๋อร์ส่งจดหมายถึงข้าบ้างหรือไม่”
“รับทราบ อีกเดี๋ยวข้าจะไปสอบถามให้”
หญิงรับใช้พยักหน้าและเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา
วันนี้นางไปถามยามหน้าประตูมาหกเจ็ดครั้งแล้ว
“ไปตอนนี้เลย”
ชิ่งจงซื่อไม่อยากรออีกต่อไป
“ตกลง เช่นนั้น ท่านไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ หากร้องไห้อีกดวงตาจะช้ำเอาได้”
หญิงรับใช้ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปอย่างจำใจ
หลังจากนางออกไปได้ไม่นานก็รีบร้อนกลับมา
ตัวนางยังมาไม่ถึง แต่เสียงกลับมาถึงเสียก่อน
“ฮูหยิน ฮูหยิน! ได้รับข่าวคราวของท่านโหวแล้ว!”
“จริงหรือ?”
ชิ่งจงซื่อรีบเดินออกมาจากห้อง “ไหนจดหมาย รีบนำมาให้ข้าเร็ว!”
“ไม่ใช่จดหมาย แต่เป็นนายทหารจากกองทัพเถี่ยหลิน เขากลับมารายงานเรื่องการทหาร ตอนนี้เขารอฮูหยินอยู่ที่เรือนน้ำชาทิงอวี่เซวียน”
หญิงรับใช้รายงานในขณะที่ห
