อบหายใจอย่างหนัก
ชิ่งจงซื่อเป็นอนุภรรยาของชิ่งกั๋วกง นางจึงไม่ได้รับอนุญาตให้พบกับชายอื่น
ทว่าตอนนี้ชิ่งกั๋วกงเป็นคนออกปาก เช่นนั้น คงไม่ต้องมีพิธีรีตองมากนัก
อย่างไรก็ตาม ด้านหลังของจวนกั๋วกงยังมีสมาชิกหญิงคนอื่น ๆ อยู่ แม้ชิ่งกั๋วกงจะเป็นผู้เอ่ยปาก แต่มือชูธงก็ไม่สามารถเข้าไปยังเรือนด้านหลังได้ หญิงรับใช้จึงให้เขารออยู่ที่เรือนน้ำชาทิงอวี่เซวียน
เมื่อชิ่งจงซื่อได้ยินดังนั้น นางก็ไม่ได้สนใจเรื่องมารยาทหรือข้อห้ามและรีบวิ่งออกไปทันที
เมื่อวิ่งไปถึงประตูทิงอวี่เซวียนนางก็หยุดฝีเท้าลง
“ทำความเคารพฮูหยิน!”
นี่คือมารดาผู้ให้กำเนิดท่านโหว มือชูธงรีบคุกเข่าอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ทำความเคารพอย่างนอบน้อม
“เจ้าลุกขึ้นเถิด” ชิ่งจงซื่อถามอย่างกังวล “ท่านโหวของพวกเจ้าส่งจดหมายมาให้ข้าหรือไม่?”
“ขออภัยฮูหยิน ทางเราไม่มีจดหมายมามอบให้ ตั้งแต่ท่านโหวได้รับบาดเจ็บเขาก็ยังไม่ฟื้นคืนสติ และในวันถัดไปชาวตั่งเซี่ยงก็บุกมาโจมตี…”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ! ชาวตั่งเซี่ยงมาบุกงั้นหรือ?”
ทันใดนั้น ใบหน้าของชิ่งจงซื่อก็ซีดลง นางยืนโซเซราวกับทรงตัวไม่อยู่และทำท่าจะล้มลง โชคดีที่หญิงรับใช้เข้ามาประคองเอาไว้ทัน
นางกลัวมากว่ามือชูธงผู้นี้จะนำข่าวร้ายกลับมาส่ง…
หลังจากลังเลอยู่นาน นางก็รวบรวมความกล้าเพื่อถามไถ่ “ไหวเอ๋อร์… เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ฮูหยินไม่ต้องกังวลใจไป ในวันที่ชาวตั่งเซี่ยงบุกมาโจมตี ท่านอาจารย์จินเป็นกังวลว
