่าที่สนามรบจะไม่ปลอดภัย จึงให้คนส่งตัวท่านโหวกลับมายังเมืองเว่ยโจว”
มือชูธงกล่าวต่ออีก “ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ได้พบกับท่านโหว แต่ก่อนจะกลับมายังเมืองหลวง ข้าได้เข้าไปที่เมืองเว่ยโจวเพื่อเข้าพบแม่ทัพฟ่านและสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ได้ความว่า อาการบาดเจ็บของท่านโหวทรงตัว ไม่มีอะไรที่น่ากังวล”
“เช่นนั้นก็ดี ๆ”
ชิ่งจงซื่อตบหน้าอกของนางเบา ๆ “ท่านอาจารย์จินทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ท่านโหวของเจ้าได้รับบาดเจ็บและหมดสติไปเช่นนี้ คงไม่ปลอดภัยหากเขายังรักษาตัวอยู่ที่แนวหน้า หากชาวตั่งเซี่ยงบุกเข้ามา… จริงสิ!ชาวตั่งเซี่ยงนำทัพมาโจมตีเรา… กองทัพเถี่ยหลินได้รับการสูญเสียครั้งใหญ่หรือไม่?”
“ไม่ได้รับการสูญเสีย เราไม่สูญเสียกำลังพลไปแม้แต่คนเดียว”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ มือชูธงก็เลิกคิ้วขึ้น “กองทัพเถี่ยหลินของเราได้รับชัยชนะจากการต่อสู้ ทันทีที่ชาวตั่งเซี่ยงบุกเข้าสู่ชิงสุยกู่ ท่านอาจารย์จินก็จัดการพวกเขาจนราบคาบทันที”
“พวกเจ้ารบชนะงั้นหรือ?”
ใบหน้าของชิ่งจงซื่อเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เดิมทีคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเหอนำกองทัพเถี่ยหลินไปประจำอยู่ที่ชิงสุยกู่ นั่นเท่ากับว่ากองทัพเถี่ยหลินถูกล้อมรอบด้วยอันตราย ชิ่งไหวจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสกลับมา
ในมุมมองของนาง เมื่อชาวตั่งเซี่ยงทำการโจมตี กองทัพเถี่ยหลินอาจต้องถึงกัลปาวสานเป็นแน่ นางคิดว่ามือชูธงกลับมายังเปี้ยนจิงเพื่อขอความช่วยเหลือเสียอีก
ทว่าชายคนนี้กลับบอ
