“หลังจากจัดการชิงสุยกู่เสร็จแล้ว เราจะมุ่งหน้าไปทางใต้ เพื่อมุ่งสู่จงหยวน ไปเตรียมตัวให้พร้อม จะคว้าเสบียงมาได้มากขนาดไหนก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว!”
“ฮ่า ๆ ไม่ต้องกังวล ท่านแม่ทัพใหญ่วางใจ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”
“หากเราออกเดินทางตอนนี้ กว่าจะไปถึงจงหยวน ข้าวสาลีก็คงถึงฤดูเก็บเกี่ยวพอดี”
“ฮ่า ๆ สตรีทุกนางในจงหยวนนั้นใสสะอาดบริสุทธิ์ คราวนี้ข้าต้องคว้าสตรีผู้อ่อนโยนมาช่วยเพิ่มความอบอุ่นในหน้าหนาวเสียแล้ว”
“เหย่ลี่หลาง ปีที่แล้วเจ้าชิงตัวสตรีไปมากกว่าสามสิบคนไม่ใช่หรือ?”
“เฮ้ อย่าพูดถึงมันเลย สตรีจงหยวนไม่ทนไม้ทนมือ พวกนางแข็งตายกันหมดในฤดูหนาวปีนั้น”
“เจ้าไม่ให้พวกนางอาศัยในกระโจมไม่พอ ยังไม่แม้แต่จะให้พวกนางใส่เสื้อผ้าด้วยซ้ำ ไม่หนาวตายก็คงแปลกแล้ว”
“เสื้อผ้ามีราคาสูงมาก หากจะหาอาภรณ์มาให้พวกนางสวมใส่สู้เอาไปห่มให้ลูกแกะดีกว่า หากปีนี้สตรีเหล่านั้นหนาวตายหมด เราก็แค่ปล้นใหม่”
“เหย่ลี่หลาง เจ้าชิงตัวสตรีมาสองสามคนก็พอแล้ว จะมีประโยชน์อะไรที่จะฉุดพวกนางเป็นจำนวนมากทุกปี เหตุใดเจ้าไม่จับบุรุษสักสองสามกลับไปช่วยทำงานล่ะ”
…
นายทหารชั้นสูงกลุ่มหนึ่งกำลังวางแผนอย่างมีความสุขที่จะไปที่จงหยวนเพื่อปล้นสะดม
มีเพียงกุนซือของหลี่จี้ขุยเท่านั้นที่เป็นกังวล “ท่านแม่ทัพใหญ่ กองทหารของเรายังมาไม่ถึง เราจะออกเดินทางเลยหรือ?”
ก่อนหน้านี้มีความขัดแย้งระหว่างตั่งเซี่ยงและชาวต้าสือทางตะวันตก กองทหารม้าหล
