บทที่ 65 แฟแลงซ์มาซิโดเนีย
“จ้าวซาน เกิดอะไรขึ้น?”
ผู้เฒ่าจ้าวนั่งบนเตียงแล้วตะโกนออกไปข้างนอก
“ท่านปู่ ชาวตั่งเซี่ยงมาแล้ว พวกเขามุ่งหน้าไปยังชิงสุยกู่!”
เขารีบเข้าไปในกระโจม ในขณะที่กำลังช่วยผู้เฒ่าจ้าวสวมรองเท้าก็พูดไปด้วย “ท่านปู่ ม้าพร้อมแล้ว ท่านรีบกลับไปยังเมืองเว่ยโจวโดยเร็วเถิด”
“แม่ทัพฟ่านส่งข้ามาดูแลกองทัพ ข้าจะถอยได้อย่างไร!”
ผู้เฒ่าจ้าวรีบออกจากกระโจมและมองไปที่ชิงสุยกู่
ในเวลานี้กองหน้าของทหารม้าตั่งเซี่ยงได้บุกเข้าไปในหุบเขาเป็นที่เรียบร้อย พวกเขามีสีหน้ามุ่งมั่น ส่งเสียงร้องและพุ่งเข้าโจมตีอย่างดุเดือดด้วยดาบในมือ
เมื่อมองเข้าไปยังพื้นที่แห่งความมืดนั้น กะประมาณคร่าว ๆ ได้ว่ามีทหารและม้านับพัน
ทหารและม้ากว่าพันตัวอาจดูไม่มากนัก แต่เมื่อมาเห็นด้วยตาตนเองนั้นน่ากลัวมาก
ฝุ่นจากม้าศึกที่ควบผ่านฟุ้งขึ้นบนอากาศราวกับก้อนเมฆ เสียงฝีเท้าม้าดังจนหนวกหู
ทหารใหม่บางคนตกใจมากจนอยากจะวิ่งหนี หากไม่มีฝ่ายควบคุมวินัยถือดาบคอยดูการต่อสู้จากด้านหลัง ทหารเหล่านี้อาจเผ่นราบไปนานแล้ว
แม้ว่าผู้เฒ่าจ้าวจะเย่อหยิ่งแต่ก็ค่อนข้างกล้าหาญ เขากลับเข้าไปในกระโจม หยิบพู่กันขึ้นมาเขียนจดหมายอย่างรวดเร็วพร้อมส่งให้ผู้ติดตาม “เร็วเข้า นำข้อความนี้ไปส่งถึงแม่ทัพฟ่าน ขอให้เขาส่งกองกำลังไปยังชิงสุยกู่โดยทันที!”
ผู้ติดตามรับจดหมายวิ่งออกจากกระโจม ผู้ส่งสารที่รออยู่บนหลังม้ารับจดหมายและรีบมุ่งไปที่เมือง
