เว่ยโจวทันที
หลังจากเขียนจดหมายขอความช่วยเหลือแล้ว ผู้เฒ่าจ้าวก็วิ่งออกจากกระโจมอีกครั้ง
ในเวลานี้ทหารม้าของชาวตั่งเซี่ยงเดินทัพเกือบถึงกลางหุบเขาแล้ว แต่พวกเขาไม่เห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ จากกองทัพเถี่ยหลิน
ผู้เฒ่าจ้าวกังวลขึ้นมาทันที “เหตุใดกองทัพเถี่ยหลินไม่จัดทัพเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูเล่า? จินเฟิงอยู่ที่ใดกัน?”
“เขาอยู่ตรงนั้น!”
ผู้ติดตามชี้ไปยังที่ราบสูงซึ่งอยู่ไม่ไกล
จินเฟิงพร้อมด้วยองครักษ์และเหล่านายทหารจำนวนหนึ่ง ยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนที่ราบสูง พลางทอดสายตาลงไปที่หุบเขาเบื้องล่าง
“เด็กคนนี้สติกระเจิงไปแล้วหรืออย่างไร!?”
ผู้เฒ่าจ้าวกระทืบเท้า พร้อมหยิบเสื้อคลุมของเขาขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าไปหา “แม่ทัพฟ่านพูดถูก ช่างฝีมือเชื่อถือไม่ได้จริง ๆ”
แต่ขาทั้งสองจะเร็วกว่าเท้าทั้งสี่ได้อย่างไร?
ทันทีที่ผู้เฒ่าจ้าววิ่งไปถึงด้านล่างของที่ราบเชิงเขา ทหารม้าก็เกือบจะวิ่งไปถึงสุดหุบเขาแล้ว
อีกไม่กี่สิบจั้งก็จะถึงหน้าค่ายของกองทัพเถี่ยหลิน
ทหารม้าตั่งเซี่ยงจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า หากปล่อยให้พวกเขาบุกเข้ามาก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้น!
ผู้เฒ่าจ้าวไม่สนใจคำเตือนของชิ่งไหวที่ไม่ให้เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกิจการทางทหารอีกต่อไป ชายชราไม่สนใจว่าจินเฟิงจะฆ่าเขาหรือไม่ เขาคำรามใส่บัณฑิตหนุ่มซึ่งอยู่บนที่ราบเชิงเขา
“เจ้าเด็กโง่เขลา เจ้ามัวทำอะไรอยู่? รีบจัดขบวนทัพต้านกับศัตรูเร็วเข้า!”
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว
