่าจินเฟิงจะไม่ได้ยิน เขาไม่ได้มองมาที่ชายชราหรือเคลื่อนไหวใด ๆ แต่ยังคงมองลงไปที่หุบเขาด้านล่าง
“ชิ่งไหวตามืดบอดขนาดนี้ได้อย่างไร เขาถึงไว้วางใจให้คนโง่เขลานี้ดูแลกองทัพเถี่ยหลิน!”
ผู้เฒ่าจ้าวนั่งลงบนพื้นและร้องเสียงดัง “มันจบลงแล้ว กองทัพเถี่ยหลินจบเห่! …เมืองเว่ยโจวก็จบเห่เช่นกัน!”
ชายชราคิดไปว่าตนเองอาจจะได้เห็นทหารม้าตั่งเซี่ยงบดขยี้กองทัพเถี่ยหลิน และบุกเข้าไปยังเมืองเว่ยโจวเพื่อเผา ฆ่า และปล้นสะดม
ด้วยความโกรธ เขาปล่อยหมัดลงกับพื้นหลาย ๆ ครั้ง จากนั้นก็ชักดาบของผู้ติดตามออกมา เตรียมพร้อมที่จะไปที่หุบเขาเพื่อต่อสู้กับชาวตั่งเซี่ยง
อย่างไรก็ตาม จู่ ๆ กลับมีการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันเกิดขึ้น
เขาเห็นม้าศึกของชาวตั่งเซี่ยงวิ่งมาด้านหน้า จากนั้นขาหน้าข้างขวาของมันก็ก้าวเข้าไปในหลุมลึกใหญ่เท่ากับชาม
เมื่อม้าศึกกระโดด มันก็ไม่สามารถหลุดออกมาจากหลุมได้โดยง่าย
เพียงครู่เดียว ม้าศึกที่ไม่สามารถดึงขาออกได้ก็ล้มลงกับพื้น ขาหน้าข้างขวาที่ติดอยู่ในหลุมทรุดลง!
ทหารตั่งเซี่ยงบนหลังม้ากระเด็นไปไกลกว่าสามจั้ง และล้มลงกับพื้นเสียงดังโครมคราม ก่อนจะกลิ้งตลบไปหลายจั้งและหยุดลง
แขนขวาของเขางอผิดรูป เห็นได้ชัดว่ามันหัก
นี่เป็นเพียงการเริ่มต้น…
ม้าศึกทยอยล้มลงกับพื้นมากขึ้นเรื่อย ๆ!
ทหารตั่งเซี่ยงก็ถูกเหวี่ยงออกไปเรื่อย ๆ เช่นกัน!
นอกจากนี้ยังมีทหารที่โชคร้ายบางคนถูกม้าทับทับตายตรงนั้นด้วย!
เสียงล้ม
