บทที่ 56 ปีนหน้าผา
“หม่านชาง พวกเขาล้วนเป็นคนที่ทำงานหนัก ลากไปได้สักพักเหงื่อก็ออกเต็มตัว เหงื่อที่เปียกโชกและเชือกที่เสียดสีทำให้เสื้อผ้าที่ใส่ขาดหลุดรุ่ยได้ในเวลาไม่ถึงวัน แล้วคนยากคนจนจะไปเอาเสื้อผ้ามากมายมาจากที่ใด?”
เจิ้งฟางที่บังเอิญเดินผ่านมาอธิบายว่า “สตรีที่อยู่ด้านหลัง ปกติแล้วจะเป็นภรรยาของคนลากเรือ พวกนางเห็นภาพเหล่านี้มาเยอะ คงจะชินและไม่เขินอายแล้ว”
“ภรรยาของคนลากเรือไม่ได้ช่วยลาก เหตุใดต้องติดตามไปด้วยเล่า?” หม่านชางเอ่ยถามอีกครั้ง
“เพราะว่าการลากเรือเป็นงานหนัก อาหารการกินจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ มิเช่นนั้น พวกเขาจะไม่มีแรงทำงาน พวกนางก็เลยรับหน้าที่แบกเสบียงอาหารไว้ด้านหลัง สามีที่มาลากเรือจะได้ไม่ต้องทนหิว”
เจิ้งฟางกล่าวต่อ “บางครั้งหากคนลากเรือเหนื่อยจนทนไม่ไหว พวกนางก็สามารถเข้าไปแทนที่ได้ เพื่อให้บุรุษผู้นั้นได้พักหายใจ”
“แล้วตอนลากเรือพวกนางสวมใส่เสื้อผ้าหรือไม่?” หม่านชางถามอย่างอยากรู้
“แน่นอนว่าไม่ได้ใส่เช่นเดียวกัน” เจิ้งฟางกล่าว “ทว่าสตรีเหล่านี้จิตใจแข็งแกร่งกว่าบุรุษบางคนเสียอีก เช่นนั้น ใครกล้าหัวเราะพวกนางลง”
ในยุคสมัยนี้เสื้อผ้ามีราคาสูงมาก หลายคนมีเสื้อผ้าที่สวมใส่ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิจนถึงฤดูหนาวเพียงตัวเดียวเท่านั้น หากพวกมันขาด พวกเขาก็จะเย็บปะเพื่อใส่ต่อไปเรื่อย ๆ
ก่อนกวานเสี่ยวโหรวจะแต่งงานกับจินเฟิง นางก็มีเสื้อผ้าเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น โดยเป็นเส
