ปี พวกเขาจึงยอมกลับเฉ่าเหยวียน
เมื่อตั่งเซี่ยงเห็นดังนั้นก็คิดว่าชาวต้าคังเป็นผู้ที่รังแกได้โดยง่าย หากไม่ทำการปล้นคงเสียดายแย่?
ดังนั้นหลังจากที่ชาวชี่ตันจากไป ชาวตั่งเซี่ยงก็พาทหารม้ากว่าห้าพันนายบุกโจมตีชายแดน ทำให้กองกำลังทหารของต้าคังกว่าสามหมื่นนายต้องยอมถอยอย่างจนมุม
จากนั้นชาวตั่งเซี่ยนก็กลับไปพร้อมองค์หญิง เสบียงต่าง ๆ และสาส์นตราตั้ง
เมื่อได้รับผลประโยชน์ที่พึงพอใจแล้ว ชาวชี่ตันและตั่งเซี่ยงก็อยู่อย่างสงบมาเป็นระยะเวลาสองปี
สิ่งนี้ทำให้ฮ่องเต้แห่งต้าคังและเหล่าขุนนางคิดไปว่า ชาวตั่งเซียงและชี่ตันพอใจกับการได้ตัวองค์หญิงและเครื่องบรรณาการรายปีไปจึงไม่สร้างปัญหาอีก
ต่อมาก็ค้นพบว่ามนุษย์ไม่สามารถเอาชนะความโลภได้
ชาวต้าคังต้องส่งองค์หญิงไปยังเกอปี้และเฉ่าเหยวียนมากขึ้นเรื่อย ๆ บรรณาการประจำปีก็เช่นกัน แต่ถึงกระนั้น ชาวชี่ตันและตั่งเซี่ยงก็ยังบุกโจมตีชายแดนจนก่อให้เกิดการปะทะกันอยู่เรื่อย ๆ
ต้าคังทำได้เพียงต้องสู้อย่างสิ้นหวัง
ทหารม้าของตั่งเซี่ยงและชี่ตันแข็งแกร่งเกินไป พวกเขาไม่สามารถเอาชนะได้ เมื่อเผชิญหน้ากับกองทหารม้า ทหารต้าคังก็ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมเท่านั้น
ตั้งแต่ปีที่แล้ว ชาวตั่งเซี่ยงเริ่มรุกล้ำดินแดนอีกครั้ง ตอนแรกเป็นเพียงการหยั่งเชิง แต่หลังจากผ่านวันข้ามปีไป พวกเขาก็ตั้งกองทัพขนาดใหญ่ขึ้นที่ชายแดน เตรียมรุกรานต้าคังอย่างเต็มรูปแบบ
จินชวนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของช
