าของตงตง”
กวานเสี่ยวโหรวกล่าว “เพราะครั้งก่อนที่ท่านโหวเข้ามาในหมู่บ้าน เจ้านึกว่าพวกเขาเป็นโจรและสั่งให้พวกข้าหนีไป ตอนนั้นเจ้าเองก็มุ่งมั่นที่จะออกไปต่อสู้ ภายหลังถังตงตงเล่าให้ข้าฟังว่าชายหัวโล้นที่ไปบุกบ้านเรากับเซี่ยกวางเป็นโจร”
ตงตงบอกว่า ด้วยนิสัยของเจ้า หากปัญหาทุกอย่างไม่ได้รับการแก้ไข คงออกเดินทางไปด้วยความกังวล ดังนั้น วันนี้ที่เจ้า ท่านโหว และพวกพี่ใหญ่จงเดินทางออกไป ตงตงก็บอกกับข้าว่าเจ้าออกไปปราบโจร
“ตงตงเก่งเกินไปแล้ว”
จินเฟิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชื่นชม
ด้วยเบาะแสเพียงเล็กน้อย นางก็สามารถอนุมานได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
ยอมรับเลยว่า ความสามารถในการคิดหาเหตุผลและความน่าจะเป็นของถังตงตงนั้นเยี่ยมยอด
“ใช่แล้ว ตงตงน่าทึ่งมาก”
กวานเสี่ยวโหรวเองก็เอ่ยชื่นชมตามมา
“แต่เจ้าห้ามพูดเรื่องการแต่งงานกับนางอีก!”
จินเฟิงรีบดักคอภรรยาเอาไว้อย่างรวดเร็ว
“ไม่พูดก็ไม่พูด” เมื่อกวานเสี่ยวโหรวถูกดักทาง นางก็เอ่ยถามต่อ “สามี ชายหัวโล้นนั่นเป็นโจรกลุ่มไหน แล้วเจ้ากับท่านโหวฆ่าพวกเขาหมดแล้วหรือ?”
“เจ้าไม่ต้องกังวล พวกมันถูกจับไปหมดแล้ว”
จินเฟิงตอบ
บนเขาเมาเมามีโจรไม่มากนัก มีกันอยู่ไม่กี่สิบชีวิต อีกทั้งสหายผิวเข้มของจางเหลียงก็รู้จักพวกมันแต่ละคนเป็นอย่างดี
ตอนที่จงอู่ไปดักฆ่าพวกโจร เป็นเขาผู้นี้ที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตาเพื่อยืนยันตัวตนพวกมัน
ตอนนี้โจรเขาเมาเมาจึงถูกจัดการจนเรียบไม่เหลือแม้แต่ค
