นเดียว
“สามี เจ้าเก่งที่สุดเลย”
กวานเสี่ยวโหรวมองไปที่จินเฟิงด้วยความชื่นชม
“แน่นอนอยู่แล้ว”
จินเฟิงไม่สนใจว่าภรรยาจะเทิดทูนบูชาเขาหรือไม่ เขายิ้มและกอดกวานเสี่ยวโหรวเอาไว้ ก่อนที่จะอุ้มนางขึ้นแล้วตรงไปที่เตียง “นี่ก็ดึกมากแล้ว พวกเรารีบเข้านอนกันดีหรือไม่?”
“ข้าตามใจเจ้า…”
กวานเสี่ยวโหรวถอนหายใจออกมาแผ่วเบา และซุกศีรษะของนางเข้าที่อกบัณฑิตหนุ่ม
และไม่นาน เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดของเตียงไม้ก็ดังขึ้น
เมื่อรู้ว่าจินเฟิงต้องเดินทางไกล กวานเสี่ยวโหรวที่มักจะเป็นหญิงขี้อาย จึงเปลี่ยนมาเป็น ‘ผู้นำ’ ตลอดการทำกิจกรรมเข้าจังหวะ เวลาล่วงเลยไปจนถึงดึกดื่น ในที่สุดเสียงที่ดังออกมาจากในห้องก็เงียบลง
จินเฟิงรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงกลองปลุกให้ตื่นขึ้นเสียแล้ว
นี่เป็นกลองที่ใช้ตีเวลาเรียกรวมกองกำลังทหารก่อนที่จะออกเดินทาง
แม้จินเฟิงจะไม่ใช่ทหาร แต่เมื่อเขามาอาศัยอยู่ที่นี่กับชิ่งไหว แน่นอนว่าก็ต้องลุกขึ้น
กวานเสี่ยวโหรวลุกขึ้นเพราะเสียงกลองปลุก จากนั้นก็รีบช่วยจินเฟิงแต่งตัว
“เจ้าไม่ต้องช่วยข้าหรอก ไปนอนต่ออีกหน่อยเถิด”
บัณฑิตหนุ่มรู้สึกเป็นห่วง เพราะภรรยาถูกเขารังแกมาทั้งคืน
“เจ้ากำลังจะออกไปรบนะ ข้าจะนอนต่อได้อย่างไร? อีกอย่าง นี่ก็ไม่ใช่การตื่นเช้าเกินไปสำหรับข้าหรอก ข้าตื่นเวลานี้เป็นปกติอยู่แล้ว”
กวานเสี่ยวโหรวเก็บผมเผ้ายุ่งเหยิงของนางทัดหลังหู และเดินไปเตรียมอุปกรณ์ล้
