ี่จะหัวเราะออกมาจนท้องคัดท้องแข็ง แต่เมื่อเห็นท่าทางที่ตึงเครียดของจินเฟิง เขาก็รีบเก็บอาการ
“จงอู่ หลิวเสิ่นมักเป็นเช่นนี้ประจำหรือ?”
จินเฟิงถามอย่างสงสัย
คนรับใช้ในสมัยโบราณไม่มีสถานะไม่ใช่หรือ?
แต่หลิวเสิ่นช่างซุบซิบนินทา เหตุใดนางจึงยังรอดมาถึงทุกวันนี้?
“ท่านอาจารย์ บุตรชายของหลิวเสิ่นเคยต่อสู้อยู่เคียงข้างท่านโหวและได้เสียชีวิตลงในหน้าที่ ท่านโหวรู้ดีว่าหลิวเสิ่นไม่มีที่พึ่งพิง เขาเลยพานางมาอยู่ที่เรือนชิ่งเฟิงนี่ด้วยกัน นางจะได้มีชีวิตรอดต่อไป”
จงอู่กล่าว “ท่านโหวยังไม่ได้แต่งงานจึงไม่มีนายหญิงมาช่วยดูแลเรื่องเหล่านี้ ท่านก็น่าจะพอรู้นิสัยของท่านโหว เขาไม่เคยปล่อยให้ผู้ที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาลำบากใจ คนรับใช้บางคนเลยกำเริบเสิบสาน ข้าหวังว่าท่านจะไม่ถือสา ไว้ข้าจะช่วยคุยกับหลิวเสิ่นให้อีกที”
“ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไร”
ชายหนุ่มส่ายหัว
ตัวเขาเป็นเพียงแขกผู้มาเยือนเท่านั้น ไม่ต้องการจะเอาเรื่องสตรีผู้น่าสงสารคนหนึ่งและทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
เมื่อจินเฟิงกลับมาที่ห้องปีกด้านหน้า เขาพบว่าถังตงตงยังคงอยู่ที่เดิมไม่ได้ออกไปไหน นางคุยกับกวานเสี่ยวโหรวเกี่ยวกับเรื่องเครื่องเรือนในห้อง
“ตงตง หลิวเสิ่นไปเตรียมห้องใหม่ให้เจ้าแล้ว อีกสักครู่เจ้าจะย้ายไปพักที่ห้องนั้น”
“อื้ม”
ถังตงตงพยักหน้า “จินเฟิง เรื่องที่โรงงาน เจ้ามีสิ่งใดจะสั่งข้าเอาไว้หรือไม่?”
“ไม่มี ปกติพวกเจ้าทำงานกันอย่างไร
