ในวันที่ข้าไม่อยู่ก็ทำให้เหมือนอย่างเคยเป็นพอ”
“ครั้งนี้พี่เหลียงก็ไปด้วยหรือ หากเขาไป แล้วใครจะเป็นคนไปส่งของในตัวอำเภอเล่า?”
“ข้าไปกับหม่านชาง พี่เหลียงไม่ได้ไป” จินเฟิงกล่าว “แต่ตอนที่ข้าไม่อยู่บ้าน ไม่ต้องให้พี่เหลียงไปส่งสินค้าล่ะ ให้เขาอยู่ที่บ้าน หากเกิดปัญหาอะไร เจ้าก็ถามเขาได้เลย ส่วนเรื่องการส่งสินค้า ข้าจะรบกวนให้พี่เถี่ยจือช่วยรับผิดชอบแทน”
“ตกลง”
ถังตงตงพยักหน้า “เช่นนั้น… ข้าไปหาหลิวเสิ่นก่อนนะ”
“ตงตง หรือว่าจะลองนอนเบียด…”
กวานเสี่ยวโหรวยังไม่ยอมแพ้
ถังตงตงส่ายศีรษะแล้วรีบวิ่งหนีไป
“สามี ตงตงเป็นหญิงขี้อาย นางหน้าบางนัก เจ้าเป็นผู้เริ่มก่อนไม่ได้หรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวมองดูถังตงตงที่วิ่งหนีไป จากนั้นก็เอ่ยอย่างเสียใจว่า “ข้าทำข้อตกลงกับนางตั้งแต่ที่บ้านแล้ว นางบอกว่านางจะแต่งกับเจ้า ตราบใดที่เจ้าตกลง วันนี้ตงตงจะยังอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนแน่นอน”
“ไม่ถูก เหตุใดเจ้าถึงยืนกรานที่จะให้ข้าแต่งถังตงตงเข้ามาเป็นอนุภรรยาให้ได้ ข้าแต่งเจ้ามาเป็นภรรยาคนเดียว เจ้าไม่ดีใจหรือ?”
จินเฟิงเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ
เดิมทีกวานเสี่ยวโหรวเคยพูดเรื่องการหาอนุภรรยาให้เขามาก่อน แต่ก็ไม่ดูเร่งรัดเหมือนครั้งนี้
จินเฟิงรู้สึกว่า หากภรรยาของเขามัดถังตงตงไว้กับเตียงได้ นางคงทำไปนานแล้ว
“สามีดีกับเสี่ยวโหรว เสี่ยวโหรวรู้ แต่ว่า…”
เมื่อกวานเสี่ยวโหรวพูดมาถึงตรงนี้ นางก็หยุด
“แต่ว่าอะไร บอกข้ามา”
จู่ ๆ ก็
