บทที่ 52 จะนอนอย่างไร
“ท่านอาจารย์ ปกปิดใบหน้าไว้เสีย”
จินเฟิงพยักหน้าและรับผ้าไว้ในมือ
“ขอบคุณ”
เมื่อพวกเขาลงไปถึงบริเวณตีนเขา ชิ่งไหวก็ยื่นผ้าพันคอให้จินเฟิงหนึ่งผืน ก่อนจะพูดกับสหายผิวคล้ำร่างใหญ่ของจางเหลียง “ฟางเหลย เจ้าไม่ต้องลงไปแล้ว”
ฟางเหลยรู้ว่าท่านโหวหนุ่มทำเช่นนี้เพื่อป้องกันไม่ให้กลุ่มโจรจดจำรูปร่างหน้าตาเขาได้
เขาพยักหน้าและซ่อนอยู่หลังหินก้อนใหญ่
ฟางเหลยคุ้นเคยกับพวกโจรเขาเมาเมามาก และถึงแม้เขาจะปกปิดใบหน้า พวกโจรก็อาจจะจำได้อยู่ดี
ส่วนชิ่งไหวและจงอู่ พวกเขาไม่กลัวแม้แต่น้อยว่าพวกโจรจะจำตนเองได้
จงอู่คิดแต่จะเล่นงานโจรเหล่านี้ อยากจัดการพวกมันใจจะขาด
เขาเดินไปยืนข้าง ๆ กลุ่มโจรที่ถูกมัดและเอ่ย “บนเขายังเหลือโจรอีกกี่คน?”
“เหลืออยู่สามคนที่เฝ้าบ้านอยู่บนเขา ที่เหลือล้วนลงมากันหมด”
โจรที่ถูกจับรีบตอบออกมาอย่างรวดเร็ว
หลังจากถามโจรคนอื่น ๆ ก็พบว่าทุกคนกล่าวเช่นเดียวกัน
จงอู่ส่งสัญญาณให้ทหารที่หลบอยู่ในป่า จากนั้นคนที่ซ่อนตัวอยู่ก็เดินขึ้นเขาไปพร้อมกับหน้าไม้ในมือ
“ท่านโหว เราควรจัดการกับคนเหล่านี้อย่างไรดี?”
จงอู่นำพวกโจรที่ถูกมัดด้วยเชือกไปผูกไว้กับต้นไม้ จากนั้นวิ่งไปขอคำแนะนำจากชิ่งไหว
“แจ้งไปยังนายอำเภอจาง ให้นำทหารท้องถิ่นมาพาตัวพวกเขาไป! อย่างไรก็ตาม ข้าจำได้ว่ามีรางวัลสำหรับการนำจับโจร อย่าลืมให้นายอำเภอจางเอารางวัลมามอบให้ข้าด้วยเล่า”
น้ำเสียงของท่านโหวหนุ่มเย็น
