บทที่ 51 หวาดกลัว
“พี่ใหญ่ เกิดเรื่องแล้ว พี่รองถูกฆ่า!”
เสี่ยวเก้อจื่อวิ่งขึ้นเขาเมาเมามาพร้อมตะโกนเสียงดัง
ไม่ช้าเสียงร้องของเขาก็ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก
“ร้องโวยวายอะไร”
ชายรูปร่างกำยำคนหนึ่งเดินออกมาจากกระท่อมพร้อมขมวดคิ้วและสบถ “พูดให้มันชัด ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้ารอง?”
“พี่รองถูกคนฆ่าตาย!”
“เจ้าพูดออกมาให้ชัด ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงถูกฆ่า!”
พี่ใหญ่ถีบเสี่ยวเก้อจื่อเข้าอย่างจังเพราะอีกฝ่ายพูดอธิบายไม่ได้ดั่งใจ
“พี่รองจะพาเสี่ยวเฮยกับข้าไปเล่นพนันที่ลี่เจียวาน แต่ทันทีที่พวกเราลงจากเขา ก็พบกับกลุ่มโจรที่ดักปล้นกลางทาง พี่รองเอ่ยพูดไม่กี่คำ คนพวกนั้นก็ลงมือฆ่าเราอย่างไม่ปรานี!”
เสี่ยวเก้อจื่อเล่าต่อ “พวกเขาให้ข้ากลับมาบอกข่าว เพราะเห็นว่าข้ายังเด็กก็เลยไว้ชีวิตข้าไว้”
“พวกมันให้เจ้ากลับมาบอกอะไร?”
“คนที่ดักปล้นบอกว่า เขาลูกนี้เป็นของพวกเขา และสั่งให้พวกเราย้ายออกไปโดยเร็วที่สุด…”
เสี่ยวเก้อจื่อตอบอย่างระมัดระวัง
“พวกมันมีกันกี่คน?” พี่ใหญ่ถาม
“สามคน!”
“แล้วพวกเจ้ามีกันกี่คน?”
“รวมข้าแล้ว มีทั้งหมดห้าคน…”
“พวกเจ้ามีกันห้าคนแต่สู้พวกมันสามคนไม่ได้อย่างนั้นหรือ?”
พี่ใหญ่ขมวดคิ้ว
แม้ว่าตัวเขากับเจ้ารองจะมีปัญหากัน แต่เขาก็รู้ฝีไม้ลายมือของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี
เจ้ารองเป็นผู้มีฝีมือในการต่อสู้ประมาณหนึ่ง เรื่องการต่อสู้เขาไม่เป็นสองรองใคร
อีกทั้งยังมีเสี่ยวเฮย อันธพาลอันดับหนึ่งผู
