บทที่ 50 ดักปล้นกลางทาง
“ระวังด้วย ข้าได้ยินมาว่าพวกโจรเขาเมาเมามีฝีมือพอตัว พวกเจ้าห้ามประมาทเด็ดขาด ไม่ใช่ว่ารอดตายจากสนามรบ แล้วต้องไปตายในถิ่นโจรหรอกนะ”
ชิ่งไหวเอ่ยเตือนจงอู่ เมื่อเห็นว่าเขามีท่าทีชะล่าใจ
“ท่านโหววางใจเถิด”
จงอู่ยกยิ้มพร้อมกับถอดชุดเกราะออก
องครักษ์อีกสองนายก็ถอดชุดเกราะออกพร้อมกับเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งเช่นกัน
ชายทั้งสามไม่ได้ถือหน้าไม้เอาไว้ในมือ แต่ถือมีดดาบที่ชำรุดพากันเดินฝ่าพงหญ้าขึ้นไป
“ท่านอาจารย์ พวกเราไปดูสิ่งที่น่าสนใจด้วยกันเถิด”
ชิ่งไหวลุกขึ้นยืนและเดินไปตรงเนินเข้าด้านข้าง
…
บนเขาเมาเมามีบ้านมุงจาก ดูไม่ต่างจากหมู่บ้านอื่น ๆ บนเขาทั่วไป เพียงแต่ที่นี่ไม่มีสตรีหรือเด็กเลย
เพื่อรักษาจิตวิญญาณการต่อสู้และการนองเลือด หัวหน้าใหญ่จึงไม่อนุญาตให้มีสตรีเพศในกองโจร หากต้องการผู้หญิง พวกเขาจะลงจากเขาเพื่อไปชิงตัวแม่นางที่ต้องการ จากนั้นก็ระบายความใคร่ก่อนที่จะกลับขึ้นมา
ส่วนสตรีที่ชิงมาได้ส่วนใหญ่จะถูกส่งตัวไปยังหอนางโลมที่แสนป่าเถื่อน หรือไม่ร่างของพวกนางก็อาจถูกโยนทิ้งไว้สักที่ในถิ่นทุรกันดาร
อีกด้านหนึ่ง โจรผู้มีนิสัยปากยื่นปากยาวกำลังกุลีกุจอวิ่งเข้าไปในลานบ้าน เขาหอบหายใจอย่างหนักพลางตะโกนบอกชายร่างกำยำที่กำลังยกหินบริหารร่างกาย
“พี่รอง มีข่าวเกี่ยวกับพี่สาม”
“รีบว่ามา!”
พี่รองวางหินที่กำลังยกลง แล้วถาม “เจ้าสามอยู่ที่ใด!”
หลังจากที่ชายหัวโล
