เยียบ
มีโจรอาละวาดในต้าคัง แต่เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นไม่สามารถจัดการได้อย่างเด็ดขาด
จวนว่าการจินชวนทำการปราบโจรทุกปี ทว่าทุกครั้งพวกโจรจะรู้ข่าวล่วงหน้า พวกเขาจึงพากันกระจายตัวไปซ่อนตัวอยู่ในภูเขา
แต่ถึงอย่างนั้น พวกทหารท้องถิ่นก็ยังคงออกปราบปรามกันทุกปี
เนื่องจากกองทัพมักต้องการเสบียง และแน่นอนว่าหลังเกิดเรื่อง พวกโจรก็จำต้องส่งส่วยมาเป็นจำนวนไม่น้อย
หากไปเดินเล่นบนเขาเฉย ๆ แล้วข้าราชการระดับสูงในจวนยังได้รับผลประโยชน์ อีกทั้งพวกทหารตัวเล็ก ๆ ก็มีเงินไปดื่มกิน ไปหอนางโลม เรื่องดี ๆ แบบนี้จะไม่ทำเชียวหรือ?
“รับทราบ!”
จงอู่รีบวิ่งเข้าไปในป่า จากนั้นไม่นานเหล่าองครักษ์ก็ขี่ม้าออกไป
ก่อนที่จะออกเดินทาง องครักษ์เหลือบมองพวกโจรราวกับกำลังมองดูซากศพ
ที่จริง โจรพวกนี้คงไม่อาจรักษาชีวิตไว้ได้อยู่แล้ว
การติดต่อระหว่างโจรกับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นเป็นความลับที่ห้ามเปิดเผยในต้าคัง
และการส่งตัวกลุ่มโจรเขาเมาเมาไปยังจวนว่าการ ก็เหมือนได้ตบหน้านายอำเภอไปหนึ่งฉาดใหญ่
ศักดินาของชิ่งไหวอยู่ในอำเภอจินชวน แม้เขาจะมีอำนาจในการจัดเก็บภาษี แต่ก็ไม่มีสิทธิ์จัดการเรื่องเหล่านี้ อย่างไรก็ดี ท่านโหวก็คือท่านโหว แม้ว่านายอำเภอจะไม่พอใจ แต่เขาก็คงไม่กล้าสร้างความเดือดร้อนให้ชิ่งไหว ชะตากรรมของโจรเหล่านี้สามารถจินตนาการได้ง่าย ๆ
พวกเขาจะถูกส่งตัวไปยังสนามรบที่อันตรายที่สุด และเป็นทหารที่ถูกบีบให้เข้าร่วมสงครามอย่างไม่
