ั้งที่จางเหลียงกลับมาจากตัวอำเภอ เขาจะมาหานางเพื่อคิดยอดบัญชีรวมเสมอ ตอนแรกเพราะยอดยังน้อย จึงไม่เกินขีดความสามารถของกวานเสี่ยวโหรวที่จะเข้าใจทุกอย่างได้
ทว่าตอนนี้มีการซื้อของมากขึ้นทุกที ๆ การทำบัญชีก็ซับซ้อนขึ้นเช่นเดียวกัน และนางก็ไม่เข้าใจอะไรแบบนั้นเลย
เมื่อกิจการโรงงานปั่นด้ายนี้ดีขึ้นเรื่อย ๆ กวานเสี่ยวโหรวก็ยิ่งวิตกกังวล
และแล้ววันนี้ก็มาถึง
จินเฟิงเห็นความกังวลของภรรยา เขาปาดน้ำสีใสออกจากหางตาคู่งาม และกอดนางไว้ในอ้อมแขนอย่างอบอุ่น
“เสี่ยวโหรว เจ้าไม่ต้องกังวล ไว้รอข้ากลับมา ข้าจะสอนทุกอย่างแก่เจ้าเอง สอนให้เจ้ารู้หนังสือ สอนให้เจ้าคิดคำนวณบัญชี”
“เสี่ยวโหรวโง่เขลาเกินกว่าจะเรียนรู้ได้ อีกอย่าง วันพรุ่งนี้เจ้าก็จะออกเดินทางแล้ว…”
“ในระหว่างที่ข้าไม่อยู่ เจ้าก็ให้ตงตงช่วยเหลือไปก่อน”
จินเฟิงแนะนำ
“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร?”
ทันใดนั้น กวานเสี่ยวโหรวก็ลุกขึ้นนั่ง “เจ้าไม่ได้ร่วมห้องกับตงตง ไม่มีทะเบียนสมรส นางไม่ได้ถือเป็นสมาชิกในครอบครัวเราด้วยซ้ำ แน่นอนว่า นางสามารถช่วยงานด้านอื่น ๆ ได้ แต่เรื่องการคำนวณบัญชีจะมอบหมายให้นางทำได้อย่างไร?”
