เมื่อครู่ข้าได้ตำหนิกลุ่มคนผู้โง่เขลาเหล่านี้แล้ว ทุกคนอยากจะทำงานต่ออีกสักสองสามวัน พวกเขาลืมคิดไปหรืออย่างไรว่าเจ้าต้องการสร้างบ้านเพียงหลังเดียว แล้วจะใช้อิฐมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? ข้าพยายามบอกให้พวกเขาหยุด ไม่ต้องทำแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ฟัง”
หัวหน้าหมู่บ้านชี้ไปที่กองอิฐที่ยังไม่ได้เผา “จินเฟิง เจ้าวางใจเถิด หากใช้อิฐเหล่านี้ไม่หมด ข้าจะไม่ให้ค่าจ้างพวกเขาในส่วนที่เจ้าไม่ต้องการ”
“เหตุใดข้าจะไม่ต้องการให้พวกเขาทำต่อเล่า?”
จินเฟิงยิ้มและเอ่ย “หัวหน้าหมู่บ้าน หลังจากนำอิฐชุดแรกที่เผาแล้วออกมา ข้าจะแบ่งคนงานทำอิฐออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งเผาอิฐต่อไป ส่วนอีกกลุ่มให้ไปช่วยขุดดินสำหรับทำเตาเผาใหม่”
“แต่เจ้าจะสร้างบ้านเพียงหลังเดียวไม่ใช่หรือ จะเผาอิฐมากมายไปทำไมกัน?”
“หากข้าใช้ไม่หมด คนอื่น ๆ ก็สามารถนำมันไปต่อเติมบ้านของตัวเองได้”
จินเฟิงกล่าว “หัวหน้าหมู่บ้าน รบกวนท่านกลับไปบอกทุกคนทีว่า หากข้าใช้อิฐเหล่านี้เสร็จแล้ว ใครก็ตามที่ต้องการเอาอิฐไปใช้งาน สามารถนำฟืนมาแลกกับอิฐได้”
“จริงหรือ?”
หัวหน้าหมู่บ้านชะงัก
“เป็นเรื่องจริง”
จินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “ฟืนแห้งหนึ่งจินแลกกับอิฐห้าก้อน ในอนาคตรบกวนท่านช่วยข้าดูงานสร้างเตาเผาตรงนี้ที แล้วข้าจะไม่เก็บฟืนเพื่อแลกกับอิฐที่ครอบครัวท่านต้องการ”
เป็นเรื่องปกติของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นสตรีที่โรงงานหรือบุรุษที่เตาเผาอิฐ ในตอนแรกทุกคนต่างก็เ
