วามหวัง “ท่านอาจารย์อาจไม่ทราบว่าในกองทัพมีธนูหนักอยู่แล้ว แต่น่าเสียดายที่มีจำนวนน้อยเกินไป และทุกครั้งที่มีการยิงลูกธนูก็ต้องใช้กำลังของนักรบถึงสามคนขึ้นสายธนูใหม่ กว่าจะขึ้นสายแล้วเสร็จ ข้าศึกก็เขาประชิดตัวเสียแล้ว”
“ท่านโหวลืมรอกกว้านบนหน้าไม้ของข้าแล้วหรือ?”
จินเฟิงถาม
ทันใดนั้นชิ่งไหวก็นึกถึงรอกกว้านและกล่องบรรจุลูกธนูที่ติดตั้งไว้บนหน้าไม้ได้ จากนั้นเขาก็ตบหน้าผากของตนด้วยความอับอาย
หากเพิ่มขนาดรอกกว้านและตัวกล่องบรรจุลูกธนูย่อมใช้งานอาวุธได้สะดวกขึ้น
“ท่านอาจารย์ วิธีนี้ไม่เลวจริง ๆ แต่การทำธนูหนักหรือหน้าไม้ยักษ์นั้นน่าจะซับซ้อนเกินไป อีกอย่างในต้าคังมีช่างฝีมือไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถทำได้…”
“หากข้าสามารถผลิตออกมาได้จำนวนมากล่ะ?”
“ท่านอาจารย์ เรื่องนี้ไม่สามารถพูดเหลวไหลได้ ท่านแน่ใจหรือ?”
ชายผู้สูงศักดิ์เอ่ยถามและเรียกเขาอย่างให้เกียรติ
“หากท่านโหวสนับสนุนอย่างเต็มที่ ข้าก็มีความมั่นใจมากถึงเจ็ดแปดส่วน!”
บรรดาหน้าไม้ที่ออกแบบโดยจินเฟิง มีหลายจุดที่จำเป็นต้องใช้วัสดุเหล็ก
ก่อนที่ปัญหาการถลุงเหล็กจะได้รับการแก้ไข ชายหนุ่มไม่กล้าคุยโวจนเกินไปนัก
“ความมั่นใจสูงถึงเจ็ดแปดส่วนก็ถือว่าสูงมากแล้ว ท่านอาจารย์ต้องการให้ข้าช่วยทำสิ่งใดหรือ?”
ชิ่งไหวถาม
“ข้าต้องการของบางอย่าง ท่านโหวช่วยข้าหาของสิ่งนั้นที”
จินเฟิงหยิบถ่านดำขึ้นมาหนึ่งก้อนแล้วจดสิ่งที่เขาต้องการลงบนกระดานไม้
ของมากม
