ายเหล่านี้เขาหาซื้อในตัวอำเภอไม่ได้ และหวังว่าอีกฝ่ายจะสามารถหาของเหล่านั้นพบ
ชิ่งไหวไม่มีท่าทีลังเลใจ เขาส่งมอบกระดานนั้นให้ผู้ดูแล
ผู้ดูแลรีบขี่ม้าเร็วไปพร้อมองครักษ์อีกสองนายทันที
“นอกจากหน้าไม้แล้ว ยังมีอีกหนึ่งสิ่งที่สามารถยับยั้งทหารม้าได้ชะงัดนัก!”
บัณฑิตหนุ่มหยิบมัดลวดเหล็ก จากนั้นก็ดึงออกมาเกือบสองฉื่อ แล้วมอบมันให้ชิ่งไหว
เขาได้สิ่งนี้มาโดยบังเอิญระหว่างการถลุงเหล็กเมื่อคืน
“สิ่งนี้สามารถใช้จัดการกับทหารม้าได้หรือ?”
ท่านโหวหนุ่มหยิบเส้นลวดนั้นขั้นมาแล้วจ้องมองด้วยความสงสัย
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสิ่งนี้
ของสิ่งนี้มีน้ำหนักเบามาก จะสามารถจัดการกับทหารม้าได้อย่างไร?
“แม้ลวดเหล็กนี้จะดูไม่แข็งแรงแต่มันก็มีความเหนียวมาก หากใช้มันขันเป็นลวดหนามขนาดยาวเอาไว้ เมื่อม้าศึกเข้ามาติด ขาทั้งสี่ของมันจะถูกลวดหนามนี้ทิ่มแทงจนเจ็บปวด จากนั้นมันก็จะเหวี่ยงร่างคนที่อยู่บนหลังลงกับพื้นโดยที่เราไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด”
จินเฟิงอดไม่ได้ที่จะคิดถึงรั้วลวดหนามบนผนังในยุคหลัง ๆ
ในชาติที่แล้ว เขามีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งอาศัยอยู่ในเขตทหาร ตอนกลางคืนหมอนั่นปีนกำแพงออกมาเพื่อที่จะหนีเที่ยวแต่กลับถูกลวดหนามเกี่ยวเอาไว้ อีกฝ่ายบอกว่ายิ่งดิ้นรนมันก็ยิ่งรัดเขาแน่นมากขึ้น
“จริงหรือ?” ท่านโหวหนุ่มยังคงไม่ค่อยเชื่อ
“หรือว่าพวกเราจะลองดู?” จินเฟิงถามด้วยรอยยิ้ม
