บทที่ 42 อาวุธวิเศษ
จินเฟิงวางดาบยาวไว้ที่หน้าประตู โดยมีชิ่งไหวล้อมไว้พร้อมกับองครักษ์ของเขารออยู่
พวกเขายืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูโรงตีเหล็กตลอดทั้งคืน
แม้แต่สตรีที่กำลังจะเปลี่ยนกะก็หยุดทำงานและชะเง้อคอดูความตื่นเต้นที่กำลังจะเกิดขึ้น
“อย่าเพิ่งจับ! มันยังร้อนอยู่”
เมื่อเห็นว่าจางเหลียงต้องการหยิบดาบยาวขึ้นมาจินเฟิงจึงรีบเตือนเขา
แม้ว่าอุณหภูมิจะลดลงแล้ว แต่อุณหภูมิของดาบยาวนี้ก็ยังคงสูงมากอยู่ หากสัมผัสอาจลวกมือและได้รับบาดเจ็บได้
หลังจากผ่านค่ำคืนที่วุ่นวายมาได้ บัณฑิตหนุ่มก็รู้สึกหมดแรง เขากินโจ๊กข้าวฟ่างสองถ้วยถึงพอมีเรี่ยวมีแรงขึ้นมาบ้าง
ดาบยาวเกือบจะเย็นลงแล้ว จินเฟิงจึงขอให้หม่านชางนำด้ามไม้ที่เตรียมไว้สอดเข้าตรงด้ามจับแล้วส่งดาบให้ชิ่งไหว
เมื่ออุณหภูมิของดาบเล่มนี้ลดลงมันก็กลายเป็นสีดำสนิทและเปล่งประกายแวววาว
ในฐานะนายทหาร ชิ่งไหวรู้สึกตกหลุมรักมันตั้งแต่แรกเห็น!
เพียงแค่ลองงอปลายดาบแล้วปล่อย ดาบนี้ก็สั่นสะเทือนตามแรงทันที ก่อนจะหยุดลงหลังจากสั่นไหวไม่กี่ครั้ง
“ดีมาก!”
ชิ่งไหวอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความชื่นชมว่า “ท่านอาจารย์ ดาบเล่มนี้ดูน่ายำเกรงยิ่งนัก! มันแข็งแกร่งและทนทานหรือไม่?”
“ท่านโหวคงเห็นแล้วว่านี่เป็นครั้งแรกที่ข้าตีเหล็กหลังจากสร้างเตาหลอมเสร็จ ข้าไม่สามารถตอบได้ว่ามันจะทำงานอย่างไรและแข็งแกร่งหรือไม่ ข้าบอกได้เพียงให้ท่านลองดูด้วยตัวเองเท่านั้น”
เพราะนี่เป็นครั้
