บทที่ 40 ทำนายได้อย่างแม่นยำ
“ท่านโหว!”
จางเหลียงรีบวิ่งเข้าไปในลานบ้านพร้อมกับคุกเข่าลงต่อหน้าชิ่งไหวที่ยืนอยู่ “จางเหลียงขอแสดงความเคารพต่อท่านโหว!”
“จาง… จางเหลียง?”
ชิ่งไหวมองไปที่จางเหลียงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตะโกนถามออกมาด้วยความประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า เหตุใดเจ้าถึงสูญเสียแขนไปได้!”
ในเวลานี้ขุนนางผู้สุภาพและมีน้ำใจได้เปลี่ยนจากท่าทีสุขุมเป็นราชสีห์ที่ร้องคำราม
เสี่ยวเอ๋อที่เมื่อครู่บังเอิญเข้าไปใกล้ชิ่งไหวถึงขนาดตัวสั่นด้วยความตกใจกลัว รีบหันศีรษะพุ่งเข้าสู่อ้อมแขนของกวานเสี่ยวโหรวผู้เป็นพี่
“ท่านโหว ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว…”
“บอกข้ามาว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น!”
ชิ่งไหวเอ่ยขัดจางเหลียงทันที ก่อนจะเอ่ยถามอย่างเร่งรัดเอาความ “เจ้าไม่ได้ไปที่จั่วเซียวเว่ยหรือ? เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ได้?”
“เรียนท่านโหว ข้าได้เดินทางไปถึงจั่วเซียวเว่ยแล้ว ทว่าหนึ่งเดือนต่อมา ข้าถูกชาวตั่งเซี่ยงโจมตี และในระหว่างการสู้รบ แขนซ้ายของข้าก็ถูกพวกเขาตัดขาด หลังจากนั้นข้าก็เลยได้ปลดประจำการขอรับ”
จางเหลียงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านโหวหนุ่มก็นิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “เหตุใดเจ้าไม่มาหาข้าก่อนที่จะปลดประจำการ”
“ท่านโหวมีความหวังในตัวข้า ท่านทำงานอย่างหนักเพื่อพาข้าเข้าสู่จั่วเซียวเว่ย แต่ข้าไม่สามารถทำตามความคาดหวังของท่านโหวได้ ข้าสูญเสียแขนไ
