ปหนึ่งข้างภายในหนึ่งเดือนหลังจากเข้าไปเท่านั้น อีกทั้งกำแพงที่ข้าเฝ้าอยู่ก็ถูกศัตรูโจมตีพังทลาย… ข้าเสียใจเกินกว่าจะกลับไปพบหน้าท่านโหวอีกขอรับ”
“ระหว่างที่เจ้าออกรบที่จั่วเซียวเว่ย เจ้าได้ถอยทัพเพราะกลัวการต่อสู้หรือไม่?”
ชิ่งไหวถามพร้อมจ้องมองอย่างคาดคั้น
“จางเหลียงมาจากกองทัพเถี่ยหลินและอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของท่านโหว แม้ว่าข้าจะตายก็จะไม่ยอมให้ชื่อเสียงของกองทัพเถี่ยหลินต้องเสื่อมเสีย ในระหว่างการต่อสู้ ข้าได้สังหารศัตรูไปสี่ศพ ข้าสู้จนหมดสติไปและไม่เคยก้าวถอยหลัง!”
จางเหลียงพูดพร้อมกับเชิดหน้าขึ้น
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงลำบากใจที่จะเจอข้า!”
ชิ่งไหวเตะเข้าที่ไหล่จางเหลียง จนอีกฝ่ายหงายหลังตีลังกา
เมื่อเห็นพี่ชายถูกทำร้าย จางหม่านชางก็กำลังจะพุ่งไปด้านหน้าพร้อมกับค้อนในมือ แต่ถูกจินเฟิงจับไว้ก่อน
จางเหลียงลุกขึ้นจากพื้นโดยไม่พูดอะไรสักคำและไม่คิดปัดสิ่งสกปรกบนร่างกายออก เขากลับมาคุกเข่าลงต่อหน้าชิ่งไหว
“ตราบใดที่เจ้าต่อสู้อย่างกล้าหาญ การบาดเจ็บที่เกิดขึ้นไม่ทำให้เกียรติของเจ้าเสื่อมเสียเลยแม้แต่น้อย มีเหตุอันใดที่จะต้องอายจนมาพบข้าไม่ได้”
ชิ่งไหวเตะเขาอีกครั้ง
จางเหลียงยังคงเหมือนเดิม เขาไม่อธิบายสิ่งใด และรีบลุกขึ้นพร้อมกลับมาคุกเข่าลงต่อหน้าชิ่งไหวในท่าเดิม
ครั้งนี้ชิ่งไหวยกเท้าขึ้น เขาไม่ได้เตะจางเหลียงเหมือนก่อนหน้า แต่ช่วยพยุงชายแขนพิการลุกขึ้นแล้วถามว่า “การเอาชนะศัตรูทั้งสี่ไ
