บทที่ 38 แผนการของชิ่งไหว
เสี่ยวเอ๋อกลืนน้ำลาย นางไม่ได้ไปรับขาแกะมาทันทีแต่หันไปมองจินเฟิงแทน
เมื่อเห็นบัณฑิตหนุ่มพยักหน้า เด็กหญิงก็รีบเข้าไปรับขาแกะแล้วส่งหน้าไม้ให้ชิ่งไหว
ชิ่งไหวหยิบหน้าไม้ขึ้นมาและมองมันอย่างพิเคราะห์ จากนั้นก็ลองหมุนรอกกว้านเพื่อขึ้นสายธนู ก่อนจะเหนี่ยวไกปืนไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปกว่าสี่ฉื่อ
ปัก!
ลูกธนูพุ่งออกไปและปักเข้าที่เป้าหมายอย่างจัง
ลูกธนูฝังลงในเปลือกไม้จนมิดหัว ขณะที่หางของมันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงหึ่ง ๆ คลอเบา ๆ
ชิ่งไหวหมุนรอกกว้านอีกครั้ง จากนั้นก็ยิงออกไปอีกรอบ
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
มีเสียงเบา ๆ ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน จากนั้นลูกธนูอีกสามดอกก็ปรากฏขึ้นบนต้นไม้
“ทักษะการยิ่งของท่านช่างยอดเยี่ยม!”
จินเฟิงปรบมืออย่างเต็มแรง
ลูกธนูสี่ดอกปักเข้ากับต้นไม้อย่างสวยงาม ช่องไฟของลูกธนูแต่ละดอกวัดจากบนลงล่างเท่ากันแบบเป๊ะ ๆ
“ดีมาก!”
ชิ่งไหวยังคงชื่นชมหน้าไม้ในมือของเขา “ข้าไม่เคยเห็นคันศรเช่นนี้มาก่อน ท่านนักรบไปเอามันมาจากที่ใดหรือ?”
“พ่อของข้าน้อยเป็นช่างฝีมือ ข้าคลุกคลีอยู่กับเขาและเรียนรู้วิชามาบ้าง หน้าไม้เหล่านี้ข้าเป็นคนทำขึ้นมาด้วยตัวเอง”
จินเฟิงอธิบาย
“ที่แท้ท่านอาจารย์ไม่เพียงแต่เป็นวีรบุรุษปราบเสือเท่านั้น แต่ยังเป็นช่างฝีมือระดับปรมาจารย์อีกด้วย ข้าขอแสดงความเคารพ”
ชิ่งไหวยกมือขึ้นคำนับเป็นครั้งแรกเพื่อแสดงความเคารพ ตำแหน่งของจินเฟ
