บทที่ 37 มาหาถึงที่
ชายร่างกำยำที่อยู่ด้านหลังชายสูงศักดิ์แยกตัวออกมาสองคนแล้วยืนคุ้มกันด้านหน้าทันที
ส่วนคนที่เหลือก็ตั้งธนูขึ้นมาพร้อมเล็งไปที่จินเฟิง
หัวหน้าหมู่บ้านรีบวิ่งไปตรงกลางและอธิบายอย่างกังวลใจ
“จินเฟิง เสียวหู่จือเห็นคนขี่ม้ามาที่หมู่บ้านเลยร้องตะโกน เพราะเข้าใจผิดว่าพวกเขาเป็นกลุ่มโจร ย่าโจวก็คิดว่ามีโจรเข้ามา นางเลยตีฆ้อง”
หัวหน้าหมู่บ้านชี้ไปทางเด็กชายวัยห้าหกขวบที่เพิ่งถูกพ่อถอดกางเกงและเฆี่ยนตี
หญิงชราผมขาวที่ถือฆ้องอยู่ในมือ ก็ยืนหลบอยู่ข้าง ๆ ด้วยความเขินอาย
อย่างไรก็ตาม ยังถือว่าเป็นเรื่องดี ถึงแม้ว่าจะทำให้ตกใจเก้อก็ตาม
จินเฟิงเก็บหน้าไม้โดยห้อยไว้ที่เอว พร้อมคำนับและเอ่ยทักทายอย่างบัณฑิตกับชายหนุ่มในชุดสีฟ้าคราม “ยินดีที่ได้พบนายน้อย!”
เมื่อเขาเห็นเจ้าหน้าที่มากมายที่ติดตามชายหนุ่มผู้นี้มา จินเฟิงก็คาดเดาตัวตนของคนตรงหน้าได้ทันที
สุดท้ายก็หนีอีกฝ่ายไม่พ้น…
แต่จากมุมมองตอนนี้ ท่านโหวผู้นี้ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่คนไม่ดีหรือร้ายกาจอะไร ในทางตรงกันข้ามเขาดูเป็นบุรุษที่มีความสุภาพ
ท่านโหวหนุ่มโบกมือ จากนั้นชายร่างกำยำที่มาขวางหน้าไว้เมื่อครู่ก็แยกย้ายกันไปทันที
อีกฝ่ายชี้ไปที่หน้าไม้ในมือของจินเฟิง และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าได้ยินมาว่า ยามพวกโจรบุกปล้นหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างก็หวาดกลัวจนพากันคุกเข่าลง นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นคนกล้าหาญที่คิดยืนหยัดต่อสู้”
จินเฟิงหันศีรษะมอ
