งที่นักรบพึงมี!”
ท่านโหวหนุ่มพลิกตัวและลงจากหลังม้าทันที “จางปู่โถวบอกว่าเจ้าเก่งกาจทั้งบู๊และบุ๋น ตอนนี้ข้าเห็นแล้วว่าที่เขากล่าวมาเป็นเรื่องจริงทั้งหมด เจ้าสามารถปราบเสือได้ด้วยตัวคนเดียว คู่ควรแล้วกับการสรรเสริญว่าเป็นวีรบุรุษปราบเสือผู้เก่งกาจ!”
ขณะที่จินเฟิงกำลังจะพูด ก็เห็นกวานเสี่ยวโหรวกับคนอื่น ๆ วิ่งออกมาจากถนนเล็ก ๆ ในหมู่บ้าน พวกนางกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
พวกนางแต่ละคนต่างก็ถือหน้าไม้แบบเดียวกับจินเฟิง
แม้แต่เสี่ยวเอ๋อตัวน้อยก็เช่นเดียวกัน
“พี่เขย พวกข้ามาช่วยท่านต่อสู้กับพวกโจรแล้ว!”
เสี่ยวเอ๋อตะโกนออกมาเสียงดังขณะที่ตัวนางยังอยู่ห่างออกไป
ทันใดนั้น หน่วยอารักขาในชุดเกราะก็เริ่มวิตกกังวลและล้อมชายหนุ่มไว้อีกครั้ง
“เสี่ยวโหรว เข้าใจผิดแล้ว พวกเขาไม่ใช่โจร วางหน้าไม้ลงเร็ว!”
ในที่สุดจินเฟิงก็ตระหนักได้ว่าเมื่อครู่หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกอย่างไรตอนมายืนขวางเอาไว้
บัณฑิตหนุ่มเห็นว่าหน้าไม้ในมือของหญิงสาวทั้งสามถูกขึ้นสายไว้เรียบร้อยแล้ว หากพวกนางคนใดคนหนึ่งผลีผลามและเหนี่ยวไกขึ้นมาคงสนุกไม่น้อย
เมื่อเห็นสตรีทั้งสามเก็บหน้าไม้ จินเฟิงก็ปาดเหงื่อเย็น ๆ บนหน้าผากทิ้ง “ต้องขออภัยนายน้อยด้วย ภรรยาของข้าน้อยกระตือรือร้นที่จะปกป้องสามีของนางเกินไปหน่อย หวังว่าท่านจะไม่ถือสาเอาความ”
สังคมศักดินามีระบบที่เข้มงวด และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือเรื่องที่ต่ำที่สูง
การที่ชาวบ้านทั่วไปหันลูกธนูไปที่
