็วกว่าถังตงตงสามส่วน!
จางเหลียงกล่าวว่าหากนางฝึกฝนอย่างหนัก ทักษะการยิงธนูคงจะแซงหน้าเขาในไม่ช้า
ในทางตรงกันข้าม กวานเสี่ยวโหรวและเสี่ยวเอ๋อ สองพี่น้องมีผลลัพธ์ใกล้เคียงกัน พวกนางมักจะพลาดเป้าหมายแม้จะอยู่ห่างออกไปสิบก้าวเท่านั้น
“หม่านชาง ไป ไปภูเขาด้านหลังกัน”
จินเฟิงขึงหน้าไม้และตะโกนบอกจางหม่านชางซึ่งยังคงยุ่งอยู่
“จินเฟิง พี่ชายของข้าไปส่งของที่ศาลาว่าการ ท่านแม่และน้องสาวของข้าอยู่ที่บ้าน ข้าไปไม่ได้!”
จางหม่านชางส่ายศีรษะพร้อมกับคว้าหน้าไม้ “เจ้ารีบหนีไปเถอะ ไม่เช่นนั้นหากพวกโจรมาถึงที่นี่ เจ้าจะหนีออกไปไม่ทัน”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ไม่รอให้จินเฟิงตอบ หม่านชางเดินกะโผลกกะเผลกออกจากลานบ้านโดยมีหน้าไม้อยู่ในอ้อมแขน
จินเฟิงรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะดึงดูดความสนใจของพวกโจรเพื่อยื้อเวลาให้กับเขา
“เจ้าโง่หรือไง!”
บัณฑิตหนุ่มตำหนิจางหม่านชางเสียงดัง แต่ในใจรู้สึกซาบซึ้งต่อชายผู้นี้เป็นอย่างมาก “เสี่ยวโหรว ข้าจะไปช่วยหม่านชาง เจ้าพาทุกคนวิ่งไปทางเขาด้านหลังนั้นนะ”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หยิบหน้าไม้ขึ้นมาแล้ววิ่งตามจางหม่านชางไป
ถังตงตงดูเหมือนจะตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างได้ นางกัดฟันและรีบเข้าไปในโรงตีเหล็กเพื่อคว้าหน้าไม้ “เสี่ยวโหรว ไปกันเถอะ ข้าจะไปช่วยจินเฟิง”
“เสี่ยวโหรว พวกโจรก็แค่เปลี่ยนกลุ่มใหม่ เราก็แค่ต้องจ่ายส่วยรายปี เหตุใดต้องหนีไปยังเขาด้านหลังด้วยล่ะ?”
รุ่นเหนียงเอ่ยถาม
