ด้วยความไม่เข้าใจ “จินเฟิง เหตุใดเจ้ายังถือหน้าไม้อยู่? หากพวกโจรเห็นว่าใครมีอาวุธจะต้องสังหารเป็นแน่!”
สำหรับนางเมื่อก่อน การที่กลุ่มโจรมาเก็บส่วยประจำปี ไม่ต่างจากการฆ่ากันทางอ้อม เพราะชาวบ้านต้องจ่ายเป็นเสบียงที่เทียบได้กับเงินจำนวนมหาศาล แต่ตอนนี้นางรับผิดชอบหน้าที่ทำอาหาร ไม่มีใครรู้ดีไปกว่านางว่าจินเฟิงมีเสบียงมากน้อยเท่าใด
เป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะจ่ายส่วยประจำปีให้กับคนหลายชีวิต
แต่เหตุใดชายหนุ่มถึงดูเหมือนต้องการต่อสู้กับพวกโจร?
“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”
กวานเสี่ยวโหวก็คิดเช่นเดียวกับรุ่นเหนียง นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“เช่นนั้น พวกเราจะทำอย่างไรดี!” รุ่นเหนียงถาม
“สามีภรรยาก็เหมือนคน ๆ เดียวกัน หากสามีต้องการปราบโจร ข้าจะเห็นดีไปกับเขา!”
กวานเสี่ยวโหรวรีบวิ่งเข้าไปโรงตีเหล็ก “เสี่ยวเอ๋อ เจ้าและรุ่นเหนียงไปที่ภูเขาด้านหลังเถอะ หากจินเฟิงและข้าไม่ได้กลับมา พวกเจ้าก็กลับไปที่กวานเจียวานไปหาพ่อแม่เสีย เข้าใจหรือไม่?”
“เสี่ยวโหรว ข้าไม่ไปเขาด้านหลัง ข้าจะอยู่กับเจ้า!” ถังตงตงย้ำคำ
รุ่นเหนียงผู้มั่นคงเสมอมาก็ส่ายหัวเช่นกัน
“ข้าก็ไม่ไปเช่นกัน! มีหมาป่าอยู่ที่ภูเขาด้านหลัง หากไปเสี่ยวเอ๋อต้องโดนพวกมันจับกินแน่”
เสี่ยวเอ๋อส่ายศีรษะและร้องไห้ออกมา “ข้าเองก็จะไม่กลับไปที่กวานเจียวาน! อย่างไรเสียพี่สะใภ้ก็ต้องปล่อยให้ข้าอดตายอยู่ดี”
“พวกเจ้า…”
กวานเสี่ยวโหรวกระทืบฝ่าเท้าลงพื้น “เอ
