บางทีเราอาจจะมีแม่ทัพในซีเหอวานไปแล้ว”
“เจ้าก็ชมข้ามากเกินไป ข้าไม่ใช่นักธนูมือฉมังอะไรหรอก?”
จางเหลียงยิ้มและเอ่ย “ย้อนกลับไปตอนนั้น ข้าได้มีโอกาสเห็นคนเก่งตัวจริงมาแล้ว พวกเขาสามารถยิงธนูได้เก้าลูกในสองลมหายใจ แน่นอนว่า ทั้งหมดรอดผ่านรูเหรียญทองแดงที่อยู่ห่างออกไปร้อยก้าว”
“ล้านคนจะมีความสามารถเช่นนี้สักคน ข้าเทียบกับพวกเขาไม่ได้เลยสักนิด”
จินเฟิงยิ้มและกล่าว “พี่เหลียง ทักษะการยิงธนูของท่านมากเกินพอที่จะช่วยปกป้องครอบครัวได้”
“เฟิงจื่อ ข้าอยากลองไปที่ภูเขา พรุ่งนี้ข้าคงไม่ได้มาช่วยงานนะ”
จางเหลียงกล่าวอย่างลำบากใจ
“ไม่เป็นไร ท่านกับหม่านชางยุ่งกับการทำด้ามหน้าไม้มาหลายวันแล้ว”
บัณฑิตหนุ่มยิ้มกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่แน่ใจว่ายังมีเสืออยู่ที่ภูเขาด้านหลังหรือไม่ ระวังตัวด้วย หากล่าไม่ได้ก็ไม่ต้องเป็นกังวลไป วันหลังค่อยขึ้นไปใหม่”
“ข้ารู้แล้ว”
จางเหลียงพยักหน้าและเดินจากไปอย่างมีความสุขขณะที่ถือหน้าไม้เอาไว้ในมือ
เขาชอบหน้าไม้นี้มาก ขนาดเวลาเข้านอนตอนกลางคืน จางเหลียงก็ยังเก็บมันไว้ข้างกาย
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็เดินขึ้นภูเขาก่อนรุ่งสาง
รอจนกระทั่งฟ้ามืด ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าจางเหลียงจะกลับมา
หลินอวิ๋นฟางจึงไปหาจินเฟิงเพื่อขอให้ขึ้นไปตามหาสามีบนภูเขาโดยด่วน ทว่าในขณะนั้นเองคนที่กำลังตามหาก็ปรากฏตัวขึ้น
มีกระต่ายสองตัวอยู่ในถุงผ้าด้านหลังเขา
การล่าครั้งนี้ถือเป็นนิมิตรหมายอันดีสำหรับค
