จากครอบครัวของเจ้านะ…”
หากถ่ายทอดวิชาหรือทักษะให้ผู้อื่นจนหมด แล้วคนผู้นั้นเกิดมีฝีมือที่ดีกว่าและแย่งอาชีพไปล่ะ ตอนนี้ในซีเหอวานเล็ก ๆ มีช่างตีเหล็กหนึ่งคนถือว่าเพียงพอแล้ว หากมีอีกหนึ่งคนจะทับเส้นทางกันได้
ในยุคนี้ ช่างฝีมือจะถ่ายทอดวิชาให้ลูกหลานเท่านั้น และจะไม่ส่งต่อให้บุคคลภายนอกง่าย ๆ
“ข้าเป็นบัณฑิต จะทำงานหนักทั้งชีวิตได้อย่างไร”
จินเฟิงไม่สนใจและพูดต่อ “อย่างน้อยในหนึ่งหรือสองปี ข้าจะออกจากซีเหอวานอย่างแน่นอน ปล่อยงานช่างให้เป็นหน้าที่ของเจ้า ย่อมดีกว่าปล่อยให้มันเน่าเสียไปกับข้า”
“แต่…”
“แต่อะไร สรุปเจ้าจะเรียนหรือไม่? หากไม่อยากเรียนข้าจะไปถามคนอื่น”
“เรียน ข้าจะเรียน!”
จางหม่านชางรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
เขาวางขวานลงแล้วตอบรับจินเฟิงด้วยความมุ่งมั่น
การเรียนรู้งานฝีมือเปรียบเสมือนการมีงานพิเศษ และงานนี้ก็สามารถส่งต่อไปยังลูกหลานได้
ทัศนคติของจางหม่านชางที่มีต่อบุรุษตรงหน้าจึงเปลี่ยนไปอีกครั้งในชั่วพริบตา
เมื่อก่อนมันเป็นความกตัญญู แต่ตอนนี้มีความเคารพเข้ามาเกี่ยวแล้ว
เขาต้องตั้งใจทำงานให้ดี
เรื่องเมื่อคืนทำให้เสี่ยวเอ๋อรู้สึกหวาดกลัว ตอนนี้นางจึงกอดกวานเสี่ยวโหรวเอาไว้ในอ้อมแขน โดยไม่ยอมปล่อยมือ
กวานเสี่ยวโหรวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเกลี้ยกล่อมให้นางหลับ
ถังตงตงและรุ่นเหนียงยกไนปั่นด้ายไปวางไว้กลางกระท่อมที่เพิ่งสร้างเสร็จ
ข้าง ๆ ไนปั่นด้ายเป็นเตียงขนาดใหญ่ที่เพิ่งทำใหม่ว
