ันนี้
ตั้งแต่คืนนี้ถังตงตงและรุ่นเหนียงจะอาศัยอยู่ที่นี่
ถังตงตงดึงเก้าอี้ตัวเล็กและนั่งลง จากนั้นก็เริ่มปรับไนปั่นด้าย
รุ่นเหนียงถูมืออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหยิบไม้กวาดขึ้นมาและลงมือกวาดพื้น
เพราะรอบกายไม่มีสิ่งของเลย นางก็ไม่รู้จะหยิบจับสิ่งใด
จริง ๆ นางกวาดพื้นไปแล้วหลายครั้ง และมันก็สะอาดมาก
แม้แต่หม้อและกระทะก็ได้รับการทำความสะอาดหมดแล้ว งานของจางหม่านชางและจินเฟิงนางก็ไม่สามารถช่วยแบ่งเบาได้ ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี
ด้วยกลัวว่าจินเฟิงและกวานเสี่ยวโหรวจะไม่ชอบหากนางทำตัวขี้เกียจ นางจึงทำได้เพียงกวาดพื้นซ้ำแล้วซ้ำอีก
“รุ่นเหนียง หยุดกวาดได้แล้ว เจ้ากวาดจนไม้กวาดโล้นหมดแล้ว”
ถังตงตงเห็นความลำบากใจของอีกฝ่าย จึงเข้าไปตบไหล่แล้วพูดว่า “หากกลัวว่าจะมีใครหาว่าเจ้าขี้เกียจ เจ้าก็ไปนอนเร็ว ๆ ข้าจะปลุกเจ้าตอนกลางดึกเพื่อรับกะต่อจากข้า”
“ได้…”
เมื่อได้ยินว่ามีเรื่องให้ทำ รุ่นเหนียงก็ยิ้มออก “ตงตง ให้ข้าปั่นก่อนดีหรือไม่ แล้วเจ้าก็ไปนอน”
บัณฑิตหนุ่มออกมาจากโรงตีเหล็กเพื่อไปซื้อของ และเขาก็บังเอิญได้ยินการสนทนาระหว่างสตรีทั้งสอง เขาแอบขมวดคิ้วและกล่าว
“คืนนี้ไม่ต้องปั่นด้าย พวกเจ้ารีบไปเข้านอนทั้งคู่เถอะ”
“หากต้องการทำงานอย่างรวดเร็ว เจ้าต้องมีพลังงานอย่างเพียงพอเสียก่อน ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน นอนพักแล้วค่อยตื่นมาทำก็ยังไม่สาย”
ตั้งแต่เซี่ยกวางเข้ามาตอนกลางดึกเมื่อคืนนี้ จนถึงตอนนี้ย
