กเว้นเสี่ยวเอ๋อเด็กน้อยผู้โง่เขลา ก็ไม่มีใครในครอบครัวหลับลง
หากไม่ใช่เพราะรอจางเหลียง จินเฟิงคงเข้าไปนอนแล้ว
“จินเฟิง ข้าไม่เหนื่อยหรอก…”
รุ่นเหนียงเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา
“ไม่เหนื่อยก็ต้องไปนอน!”
ในที่สุดจินเฟิงก็พบว่ารุ่นเหนียงเป็นคนประเภทเดียวกับกวานเสี่ยวโหรว มีบุคลิกที่ไม่สู้คน เขาจึงจำเป็นต้องใช้เสียงดังเพื่อควบคุมนาง
แน่นอนว่ารุ่นเหนียงคิดว่าทำเจ้าของบ้านโกรธ นางจึงตอบตกลงอย่างรวดเร็วและนั่งลงบนเตียงอย่างเชื่อฟัง
“มือของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
ถังตงตงตามจินเฟิงออกมาและเอ่ยถาม
“สมุนไพรของเหล่าถานมีประสิทธิภาพมาก ตอนนี้ไม่รู้สึกเจ็บหรือปวดแม้แต่น้อย”
ชายหนุ่มยกมือซ้ายขึ้นอย่างต้องการปลอบถังตงตง
ใครจะรู้ว่าตอนที่เขาและหม่านชางกำลังแบกไม้อยู่ บาดแผลก็เปิดออกไม่ทันได้รู้ตัว ตอนนี้จึงมีเลือดไหลออกมา
“ยังจะบอกว่าไม่เป็นอะไรอีก มีเลือดออก!”
ดวงตาของถังตงตงแดงก่ำ นางไม่สนใจระยะห่างระหว่างชายหญิง ก่อนจะจับมือซ้ายของจินเฟิงแกะผ้าพันแผลออกอย่างระมัดระวัง
