ตงตงกล่าวต่อ “ช่างไม้นั้นค่อนข้างหายาก ต้องพยายามสอบถามดู น่าจะยังพอหาได้”
จินเฟิงนึกถึงละครย้อนยุคที่ตัวละครต้องขายตัวเองเพื่อหาเงินมาจัดงานศพบิดา
“แล้วช่างไม้ที่ถูกซื้อตัวมาจะไม่เปิดเผยความลับหรือ?”
“มีการลงนามสัญญาซื้อขายชีวิตพวกเขา ชีวิตของพวกเขาจะตกเป็นของเจ้า หากกล้าเปิดเผยความลับ เจ้าหน้าที่จะสั่งฆ่าโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น”
ถังตงตงอธิบาย “อย่างไรก็ตาม ช่างไม้ถือเป็นช่างฝีมือและมักจะถูกขายในราคาที่ค่อนข้างสูง อีกอย่างเมื่อซื้อตัวพวกเขามาแล้ว เราก็ต้องจ่ายภาษีให้พวกเขาด้วย เช่นนั้นตอนนี้พวกเรายังซื้อไม่ไหวหรอก”
“ตงตง เอาเช่นนี้ได้หรือไม่..”
จินเฟิงกล่าว “เราจะไม่มอบหมายให้ช่างไม้ทำไนปั่นด้ายทั้งหมด แต่มอบเพียงชิ้นส่วนที่ยุ่งยากให้กับพวกเขา เมื่อพวกเขาทำเสร็จ ข้าจะนำมันกลับมาและประกอบเข้าด้วยกัน นี่จะช่วยประหยัดแรงข้าและความลับของเราก็ไม่รั่วไหล เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
“นั่นเป็นความคิดที่ดี”
ถังตงตงคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพยักหน้าเห็นด้วย
“เช่นนั้นก็ว่าตามนี้ ไม่กี่วันก่อนข้าได้ทำชิ้นส่วนที่ค่อนข้างซับซ้อนเอาไว้ เสี่ยวโหรว ตอนรุ่งสางเจ้าไปหาพี่เหลียงหน่อย รบกวนเขาให้นำชิ้นส่วนเหล่านี้ไปให้ช่างไม้ในเมือง”
“ได้”
แต่กวานเสี่ยวโหรวไม่ทันได้ไปหาเขา เพราะหลังจากการลาดตระเวนสิ้นสุดลง จางเหลียงก็เดินทางมาหาจินเฟิงด้วยตัวเอง
เขาไม่ได้เข้าไปในบริเวณลานบ้าน แต่ยืนอยู่ที่หน้าประตูและโบกมือเรียกบัณฑิตป
