ีกยี่สิบกว่าตำลึงเงิน ส่งมันมาให้ข้า!”
ชายหัวโล้นไม่แม้แต่จะมองเซี่ยกวางที่ล้มลงไป แต่เอ่ยปากขอเงินทันที
“ได้!”
จินเฟิงหยิบแท่งเงินสองแท่งออกมาจากกระเป๋าและโยนมันออกไปด้านหน้าชายหัวโล้นทันที “ปล่อยเพื่อนของข้า แล้วเอาเงินนี่ไปซะ!”
หากชายหัวโล้นก้าวออกมาเอาเงิน เขาอาจจะหาโอกาสสู้กลับได้
น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ได้ตกหลุมพราง แต่กลับเอ่ยออกมาอย่างเย็นชาว่า “โยนขวานของเจ้าทิ้งไปซะ แล้วไปหยิบเงินมามอบให้ข้า!”
หากเขาต้องการเงิน จินเฟิงสามารถมอบให้ชายหัวโล้นผู้นี้ได้โดยไม่ต้องลังเล
แม้ว่าเขาจะหนีไปพร้อมกับเงินจริง ๆ ชายหนุ่มก็ไม่สนใจ
แต่หากเขาทิ้งขวาน แล้วชายหัวโล้นย้อนกลับมาทำร้ายเขาล่ะ?
บัณฑิตหนุ่มลังเล
“เร็วเข้า!”
ชายหัวโล้นออกแรงเล็กน้อยบนคอของถังตงตง ทันใดนั้นรอยเลือดก็ปรากฏขึ้นบนลำคอของนางทันที
จินเฟิงเหงื่อตก
ไม่เพียงแต่รอยเลือดบนคอของถังตงตงเท่านั้น เขายังเห็นร่าง ๆ หนึ่งที่อยู่ด้านหลังชายหัวโล้นเข้ามาในลานบ้านด้วย
แต่มันมืดเกินกว่าจะรู้ว่าใครกำลังเข้ามา
ทว่าเมื่อพิจารณาจากเงาดำ ๆ เหมือนว่าผู้ที่มาเยือนจะเป็นสตรี นางไม่น่าจะเป็นลูกจ้างของชายหัวโล้นผู้นี้
ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ในยามนี้… คือการถ่วงเวลาเอาไว้!
“เอาล่ะ เจ้าเอาเงินไปได้ แต่หากเจ้าทำร้ายเพื่อนของข้า ข้าจะตะโกนอย่างสุดเสียง และเจ้าก็จะไม่มีวันหนีไปไหนพ้น พวกเราจะตายไปพร้อม ๆ กัน!”
จินเฟิงขว้างขวานไปด้านข้าง จากนั้นเขาก็เด
