บทที่ 22 อานุภาพของตั่ง
ยุคนี้ยังไม่มีไฟฟ้าใช้ ชาวบ้านที่นี่ต้องจุดตะเกียงน้ำมัน เมื่อฟ้ามืดลงหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ก็เริ่มเงียบสงบ
มีเพียงเสียงเอี๊ยดเอี๊ยดเท่านั้นที่ดังมาจากบ้านของจินเฟิง
ถังตงตงมุ่งความสนใจไปที่การปั่นด้าย โดยมีตะเกียงน้ำมันอันใหญ่คอยให้แสงสว่าง
ฝั่งเสี่ยวเอ๋อ นางกำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ไม่รู้ว่ากำลังฝันถึงสิ่งใดหมอนหนุนใบนั้นถึงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย
“ตงตง เจ้าเลิกปั่นด้ายได้แล้ว รีบเข้านอนเถิด”
กวานเสี่ยวโหรวสวมเสื้อคลุมแล้วพูดอย่างเป็นห่วง “ช่วงนี้เจ้าพักผ่อนน้อย ดูเจ้าสิ ผอมไปหมดแล้ว”
“ครอบครัวเจ้ากินข้าววันละสามมื้อ อีกทั้งยังเป็นข้าวสวยอีก ข้าจะผอมลงได้อย่างไร”
ถังตงตงเอ่ย “เสี่ยวโหรว เจ้าเข้านอนก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะนั่งปั่นด้ายอีกสักพัก”
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็อย่านอนดึกมากล่ะ”
กวานเสี่ยวโหรวเช็ดมุมปากของเสี่ยวเอ๋อ จากนั้นก็กลับไปยังห้องทางทิศตะวันตก
“ดูเหมือนว่าวันนี้คงหมดหวังแล้วล่ะ…”
เมื่อได้ยินเสียงเอี๊ยดเอี๊ยด จินเฟิงก็รู้สึกหมดหนทาง
เขากับกวานเสี่ยวโหรวกำลังอยู่ในช่วงดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์และมีความปรารถนาอันแรงกล้า ทว่าบ้านหลังนี้มีเพียงห้องตรงกลางที่กั้นระหว่างห้องทางทิศตะวันออกและตะวันตกเท่านั้น ไม่มีประตู กลางดึกจินเฟิงสามารถได้ยินเสียงเสี่ยวเอ๋อละเมอได้อย่างชัดเจน ดังนั้นหากเขาและภรรยาอยากทำกิจกรรมร่วมกัน ก็ต้องรอให้ถังตงตงหลับก่อนถึงจะทำได้
แต
