บทที่ 19 ขอซื้อ
เย็นวันนั้น ในที่สุดเสี่ยวเอ๋อก็ได้กินข้าวที่นางเฝ้าฝันถึงอีกครั้ง
เด็กหญิงตัวน้อยกินข้าวชามใหญ่ ไม่รวมต้มเนื้ออีกอย่าง หากจินเฟิงไม่ห้ามไว้ นางคงกินเพิ่มอีกครึ่งชามเป็นแน่
“สามี ข้าสร้างความลำบากให้เจ้า…”
กวานเสี่ยวโหรวเดินมาส่งจินเฟิงที่ประตูโรงตีเหล็ก สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ข้าแต่งงานกับเจ้า แต่ก็ยังนำปัญหาของครอบครัวตัวเองมาให้อีก…”
ในบ้านนี้มีเตียงเพียงหลังเดียว คนสามคนคงนอนไม่พอแน่
แม้ว่าบ้านทางปีกตะวันออกจะได้รับการจัดระเบียบเรียบร้อย แต่ก็ยังไม่มีเตียง ครั้นจะให้เสี่ยวเอ๋อไปนอนบนบานประตูก็คงไม่เหมาะ จินเฟิงจึงทำได้เพียงพาตัวเองมานอนแทน
“เด็กโง่ เจ้ากำลังพูดอะไร เราเป็นครอบครัวเดียวกัน นี่ไม่เป็นปัญหาหรอก”
ชายหนุ่มลูบศีรษะของกวานเสี่ยวโหรว “อีกอย่าง เสี่ยวเอ๋อก็เป็นเด็กที่รู้ความ”
ในโลกนี้มีคนน่าสงสารมากเกินไป จินเฟิงไม่สามารถช่วยเหลือทุกคนได้ แต่กวานเสี่ยวโหรวเป็นภรรยาของเขา เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทนเห็นน้องสาวของนางอดตายโดยไม่คิดช่วย
จริง ๆ การนอนในโรงตีเหล็กก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาเช่นกัน แต่ในซีเหอวานไม่มีช่างไม้ บัณฑิตหนุ่มจึงทำได้เพียงไหว้วานจางเหลียงและจางหม่านชางให้เข้าเมืองไปซื้อไม้กระดานพร้อมกับเครื่องมือช่างไม้ต่าง ๆ ด้วยกัน โดยพวกเขาจะเป็นผู้ลงมือทำเตียงด้วยตัวเอง
ด้วยความสามารถของจินเฟิง ชายหนุ่มใช้เวลาเพียงหนึ่งวันในการสร้างเตียงขนาดเล็ก
